Сураи Абаса — Оят 37

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «لِكُلِّ امْرِئٍ»: барои ҳар як шахс, ҳар як одам.
• «شَأْنٌ»: кор, ҳол, ҳолат, вазъият.
• «يُغْنِيهِ»: ӯро машғул месозад ва аз дигарон бениёз мегардонад, яъне саргарми худ медорад.

1. Тафсири оят:

Дар он рӯзи сахти қиёмат, ки ҳамагиҳо дар ҳолати сахт ва изтироб қарор мегиранд, ҳар як инсон ба ҳоле машғул мешавад, ки ӯро аз ҳоли дигарон бениёз месозад. Ҳар кас дар фикри наҷоти худаш ва ҳисоби аъмоли худаш хоҳад буд. Шиддати ҳавли он рӯз ба ҳаддест, ки ҳеҷ кас ба фикри падару модар, бародару хоҳар, зану фарзандон нахоҳад буд. Ҳар як одам дар он рӯз кори худро дорад, ки ӯро аз ҳар чиз дигар бозмедорад. Ин оят нишон медиҳад, ки рӯзи қиёмат рӯзи ҳисобу китоби амалҳост ва ҳар кас танҳо барои амали худ ҷавобгар аст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки рӯзи қиёмат ҳар кас танҳо ба фикри худаш хоҳад буд ва касе ба каси дигар кӯмак карда наметавонад.
• Моро водор мекунад, ки дар дунё амалҳои нек анҷом диҳем ва барои он рӯз омодагӣ бигирем.
• Нишон медиҳад, ки дунёи фонӣ аст ва бояд ба охират таваҷҷуҳ кунем.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки ҳар як инсон дар назди Худованд ҷавобгар аст ва бояд аз гуноҳҳо тавба кунад.
• Ва моро ба сӯи адолати Худованд ҳидоят мекунад, ки дар он рӯз ҳақ ба ҳақдор дода мешавад ва ҳеҷ кас аз ҳисоб кӯтоҳ намеравад.