Сураи Абаса — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

• تَصَدَّى: рӯ меоварӣ, таваҷҷуҳ мекунӣ, ба ӯ рӯ меоресӣ ва суханашро гӯш мекунӣ.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он касонест, ки аз роҳи ҳидоят рӯй гардонда, худро аз имон бениёз мешуморанд. Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд, ки ту ба чунин шахси сарватманд ва бениёз рӯ меоварӣ ва ба суханаш бисёр таваҷҷуҳ мекунӣ, то шояд ӯ ба ислом ҳидоят шавад. Ин оят ишора ба он аст, ки Паёмбар (с) барои ҳидояти ҳамаи одамон, аз ҷумла сарварон ва бузургони Қурайш, талош мекард ва ба онҳо рӯ меовард. Вале Худованд дар идомаи оятҳо мефармояд, ки асоси даъват бояд ба он касоне бошад, ки ташнаи ҳақиқатанд ва аз ҷониби худ ба сӯи имон меоянд, на ба касоне, ки аз ҳақ рӯй мегардонанд ва худро бениёз мешуморанд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Паёмбар (с) бо чӣ андоза барои ҳидояти одамон ғамхор ва талошгар буд.
• Даъвати исломӣ бояд бо ҳикмат ва таваҷҷуҳ ба ҳолати одамон сурат гирад.
• Ҳақиқатҷӯён ва ташнагони ҳидоят дар назди Худованд арзишманданд, на касоне ки аз рӯи кибр ва бениёзӣ аз ҳақ рӯй мегардонанд.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Қуръон ва даъвати исломӣ бо дили кушод ва ихлос рӯ орем ва аз худбениёзӣ ва кибр дурӣ ҷӯем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва ҳар кас ба сӯи он рӯ оварад, роҳи рост ёфтааст.