Сураи Абаса — Оят 8

1. Маънои калимаҳо:

— «يَسْعَىٰ»: бо шитоб ҳаракат мекунад, кӯшиш менамояд ва ба сӯи некӣ мешитобад.

1. Тафсири оят:

Ва аммо касе ки назди ту меояд ва бо тамоми ҷаҳду кӯшиш ба сӯи хайру некӣ мешитобад, то аз ту дониш ва роҳнамоӣ бигирад, ту аз ӯ рӯй мегардонӣ ва ба ҳоли ӯ беэътиноӣ мекунӣ. Ин оят дар сиёқи сарзаниш ва пандомӯзӣ нозил шудааст, то ба ҳама биомӯзад, ки дар даъват ба сӯи Худо бояд ҳамаро яксон дид ва ба ҳеҷ кас беэътиноӣ накард. Ҳар касе ки ҷӯёи ҳақиқат ва ташнаи ҳидоят бошад, сазовори эҳтиром ва таваҷҷуҳ аст, хоҳ аз бузургон бошад, хоҳ аз оддии мардум. Ин оят дарси бузургест барои ҳамаи даъватгарон ва олимон, ки набояд танҳо ба ашрофу тавонгарон таваҷҷуҳ кунанд ва аз мустазаъифону ҷӯяндагони дониш ғофил монанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ҳар касе ки бо самимият ва кӯшиш ба сӯи дониш ва ҳидоят меояд, бояд мавриди эҳтиром ва таваҷҷуҳ қарор гирад.

— Дар даъват ба сӯи Худояд бояд адолат ва баробарӣ риоя шавад ва ба ҳеҷ кас бо назари камбинӣ нигоҳ накард.

— Қуръон ба мо меомӯзад, ки арзиши инсон ба нияту кӯшиши ӯст, на ба мақому манзалати иҷтимоиаш.

— Ин оят ҳавасмандӣ ба омӯзиш ва ҷустуҷӯи донишро зиёд мекунад ва моро ба сӯи илмомӯзӣ ва худсозӣ ҳидоят менамояд.

— Ислом дини раҳмат ва адолат аст ва ҳамаро ба як чашм менигарад, махсусан касонеро, ки ташнаи ҳақиқатанд ва ба сӯи некӣ мешитобанд.