Сураи Ат-Таквир — Оят 18

1. Маънои калимаҳо:

— «الصُّبْح»: субҳ, сапедадам.

— «تَنَفَّسَ»: нафасида, яъне паҳн шудани рӯшноӣ ва кушода шудани торикӣ, ки ба нафасидани одам монанд аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба субҳ қасам ёд мекунад, он гоҳе ки рӯшноии он паҳн мешавад ва торикӣ меравад. Ин паҳншавии нур ба нафасидани зинда монанд аст, ки ҳаёт ва тозагӣ меорад. Субҳ вақте «нафас мекашад», яъне аз торикӣ озод мешавад ва рӯшноӣ дар ҳама ҷо паҳн мегардад. Ин қасам барои таъкиди бузургии паём ва ваҳй аст, ки дар оятҳои баъдӣ зикр шудааст.

1. Фоидаҳо:

— Субҳ нишонаи қудрати Аллоҳ ва раҳмати Ӯст, ки ҳар рӯз торикӣро бо рӯшноӣ иваз мекунад.

— Ин оят моро ба тафаккур дар бораи офариниш ва неъматҳои Аллоҳ даъват мекунад.

— Қасамҳои Аллоҳ ба вақтҳои муайян нишон медиҳанд, ки ин вақтҳо аҳамияти бузург доранд ва бояд қадр карда шаванд.

— Ин оят дили инсонро ба имон ва шинохти Аллоҳ ҷалб мекунад, зеро субҳ ҳар рӯз ба мо ёдоварӣ мекунад, ки Аллоҳ зинда ва тавоно аст.