Сураи Ат-Таквир — Оят 17

1. Маънои калимаҳо:

— «عَسْعَسَ»: дар забон ду маъно дорад: аввали шаб ҳангоми торик шудан, ва охири шаб ҳангоми равшан шудан. Дар ин ҷо маънои асосӣ вуруди шаб ва торикӣ аст.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло ба шаб қасам ёд мекунад, он гоҳ ки торикии он рӯй меорад ва офоқро мепӯшад. Ин қасам барои таъкиди бузургии оятҳои қуръонӣ ва ҳақиқати ваҳй аст. Ҳамон гуна ки шаб бо торикии худ ҳама чизро мепӯшад, одамон ба оромиш ва сукун дармеоянд, Аллоҳ бо ин қасам ба бандагони худ нишон медиҳад, ки ҳаёти инсон ҳам мисли шабу рӯз давр мезанад ва ҳар торикие баъд аз худ равшаниро дорад. Қасам ба шаб ҳамчунин ишора ба қудрати Офаридгор аст, ки шабу рӯзро ба таври муназзам идора мекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Инсон бояд дар ҳар ҳолат, хоҳ дар торикӣ ва хоҳ дар равшанӣ, ба Аллоҳ таваккал кунад ва аз Ӯ ғофил нашавад.

— Шаб нишонаи раҳмати Аллоҳ аст, ки барои оромиш ва барқарор кардани қувваи инсон офарида шудааст.

— Қасамҳои Қуръон барои ҷалби диққати инсон ба нишонаҳои бузурги офариниш ва афзун гардидани имон аст.

— Ҳар торикии шаб ба поён мерасад ва субҳи равшан меояд; ин барои инсон дарси умед ва сабр аст, ки ҳеҷ мушкилӣ ҷовидон нест.

— Ин оят моро ба тафаккур дар бораи нишонаҳои Аллоҳ дар табиат даъват мекунад ва дилро ба ислом ва Қуръон наздик месозад.