Сураи Ат-Таквир — Оят 19

1. Маънои калимаҳо:

• إِنَّهُ — ҳамоно он (яъне Қуръон).
• لَقَوْلُ — сухани (паём ва каломи) [ӯ].
• رَسُولٍ — фиристодае (фариштае, ки паёмро мерасонад).
• كَرِيمٍ — гиромӣ, арҷманд, соҳибэҳтиром.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят бо таъкид хабар медиҳад, ки ин Қуръони бузург сухани фиристодаи гиромиқадр аст — яъне Ҷабраил (алайҳис-салом), ки онро аз ҷониби Парвардигор ба Паёмбар Муҳаммад (сallallohu alayhi va sallam) расонидааст. Ин фиристода дар назди Худо мақоми олӣ ва эътибори бузург дорад, қувватманд аст дар иҷрои он чи ба ӯ амр шудааст, ва ба ваҳйи илоҳӣ амин ва боэътимод мебошад. Ба ӯ гуфта шудааст, ки сухан аз ҷониби Худост ва ӯ танҳо расонандаи он аст, на ин ки аз худ чизе бигӯяд. Пас Қуръон каломи Худованди ҳаким аст, ки тавассути фариштаи арҷманди боэътимод ба мардум расидааст.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Қуръон каломи Худост ва аз ҷониби Ӯ омадааст, на сухани инсон ё фаришта.
• Амонатдорӣ ва боэътимодии Ҷабраил (алайҳис-салом) дар расонидани ваҳй боиси итминони дилҳо мегардад, ки Қуръон бе ягон тағйиру таҳриф ба мо расидааст.
• Мақоми баланди фариштагон дар назди Худо моро водор мекунад, ки ба онҳо эҳтиром гузорем ва ба расонидани паёмҳои илоҳӣ бовар кунем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки сухани рост ва амонатдорӣ дар расонидани паём хислати бузурги ахлоқӣ аст, ки бояд аз он ибрат гирем.
• Бовар ба он ки Қуръон аз ҷониби Худои гиромӣ тавассути фиристодаи арҷманд омадааст, дар дилҳо муҳаббат ва эҳтироми бештар ба ин китоби осмонӣ меафзояд ва моро ба хондан ва амал кардан ба он ташвиқ мекунад.