Surja Et-Tekvir — Ajet 4

Kuptimi i fjalëve:

• el-'ishâr (الْعِشَارُ): Devetë shtatzëna që u kanë kaluar dhjetë muaj të shtatzënisë dhe janë afër pjelljes – këto ishin pasuria më e çmuar dhe më e dashur për arabët.
• 'uttilet (عُطِّلَتْ): U lanë të braktisura, pa bari e pa kujdestar, të lëna pas dore nga pronarët e tyre.

Tefsiri i ajetit:

Kur të ndodhë Kiameti dhe të vijë Dita e Madhe, devetë shtatzëna që kanë mbushur dhjetë muaj dhe janë gati të pjellin – të cilat te arabët konsideroheshin pasuria më e shtrenjtë dhe më e dashur, për të cilat pronarët kujdeseshin me përkushtim të jashtëzakonshëm – do të lihen të braktisura dhe të neglizhuara, pa asnjë kujdestar që t'i ruajë apo t'i mjelë. Kjo ndodh sepse tmerret e Kiametit do t'i bëjnë njerëzit të harrojnë gjithçka që e donin dhe e çmonin në jetën e dynjasë. Nëse devetë shtatzëna – që ishin pasuria më e madhe – braktisen në atë ditë, atëherë kuptohet se çdo gjë tjetër do të jetë edhe më e parëndësishme. Ky përshkrim tregon madhështinë e asaj dite dhe shkallën e tmerrit që do t'i kaplojë njerëzit.

Përfitimet e nxjerra nga ajeti:

1. Kiameti është një realitet i padiskutueshëm që do të ndodhë patjetër, dhe në atë ditë të gjitha të mirat e dynjasë do të humbasin vlerën e tyre.
2. Njeriu nuk duhet t'i lidhë zemrën pas pasurisë dhe kënaqësive të kësaj bote, sepse ato janë të përkohshme dhe do të braktisen në momentin më kritik.
3. Ajeti na mëson se përgatitja për Ditën e Fundit është më e rëndësishme se grumbullimi i pasurisë dhe kujdesi për të mirat materiale.
4. Madhështia dhe tmerri i Kiametit janë të tilla që do t'i bëjnë njerëzit të harrojnë edhe gjërat më të dashura për ta, prandaj duhet të përgatitemi me vepra të mira që na shpëtojnë atë ditë.
5. Islami na mëson ekuilibrin: të punojmë për dynja sikur do të jetojmë përgjithmonë, por të punojmë për ahiretin sikur do të vdesim nesër – dhe prioriteti gjithmonë i takon përgatitjes për jetën e përjetshme.