Сураи Ат-Таквир — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

• العِشَارُ: Шутурони ҳомила, ки даҳ моҳ аз ҳомиладориашон гузаштааст.
• عُطِّلَتْ: Тарк карда шуданд, бе чӯпон ва бе нигаҳбон монданд.

1. Тафсири оят:

Ин оят яке аз манзараҳои даҳшатноки рӯзи қиёматро тасвир мекунад. Дар он рӯз, вақте ки ҳама чиз дигаргун мешавад, шутурони ҳомилае, ки одамон барои онҳо хеле ғамхорӣ мекарданд ва аз сабаби арзишманд буданашон ҳатто баҳс ва рақобат мекарданд, бе соҳиб ва бе нигаҳбон партофта мешаванд. Ин ҳолат нишон медиҳад, ки ҳаводиси рӯзи қиёмат то чанд андоза бузург ва ҳамагиранда аст, ки одамон аз молу дороии худ, ҳатто аз гаронтарин ва азизтарин чизҳояшон, даст мекашанд ва диққаташон ба ҷони худ ва ҳисоби аъмолашон меравад. Ҳамон чизе, ки дар дунё манбаи ифтихор ва рақобат буд, дар он рӯз беарзиш ва партофта мешавад.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки дунё ва дороиҳои он гузаранда ва нопойдор аст; набояд дили худро ба онҳо бандейм.
• Рӯзи қиёмат рӯзест, ки ҳамаи чизҳои бузург ва арзишманд беқимат мешаванд, пас бояд барои он рӯз амали нек кунем.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳақиқати неъматҳои дунёвиро бифаҳмем ва шукргузор бошем, зеро онҳо метавонанд дар як лаҳза аз дастамон раванд.
• Қуръон бо тасвирҳои равшан ва таъсирбахш моро ба андеша водор мекунад, ки ба сӯи Худо ва охират рӯй орем ва худро барои ҳисоб омода созем.