Сураи Аль-Инфитар — Оят 11

1. Маънои калимаҳо:

— «كِرَامًا»: ҷамъи «карим», яъне бузургвор, гиромӣ ва пок аз ҳар айбу нуқсон.

— «كَاتِبِينَ»: ҷамъи «котиб», яъне нависандагон, онҳое ки аъмолро сабт мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол дар ин оят фариштагони нигаҳбони аъмоли бандагонашро тавсиф мекунад, ки онҳо бандагони гиромиқадр ва бузургвор ҳастанд назди Парвардигор, ва нависандагони аъмоли мардуманд. Онҳо ҳар амали нек ё бади инсонро дақиқ сабт мекунанд ва ҳеҷ чиз аз онҳо пинҳон намемонад. Ин фариштагон бо сифатҳои олӣ ва покӣ тавсиф шудаанд: онҳо аз ҳар айбу нуқсоне дур ҳастанд ва дорои ҳамаи сифатҳои некӯ ва писандида мебошанд. Онҳо амонатдорон ва нигаҳбонони аъмоли бандагонанд ва ҳеҷ чизро фаромӯш намекунанд ва аз қайд кардани он кӯтоҳӣ намекунанд. Ин оят ба инсон ёдоварӣ мекунад, ки ҳамеша зери назорати фариштагони гиромӣ қарор дорад ва ҳар амале, ки анҷом медиҳад, сабт мешавад, то дар рӯзи қиёмат ба он ҷазо ё мукофот бинад.

1. Фавоиди ин оят:

— Ин оят ба инсон ҳисси масъулиятнокӣ ва худназоратиро талқин мекунад, зеро медонад, ки ҳар амалаш сабт мешавад.

— Он ба адолати Худованд шаҳодат медиҳад, ки ҳеҷ амалеро беҳисоб намегузорад.

— Ин оят боиси умедворӣ ба раҳмати Худованд мегардад, зеро фариштагони гиромӣ аъмоли некро бо эҳтиром сабт мекунанд.

— Он инсонро ба сӯи некӯкорӣ ва дурии аз бадӣ ҳидоят мекунад, чунки медонад, ки ҳамеша зери назорати фариштагони бузургвор аст.

— Ин оят ба мусулмонён ёдоварӣ мекунад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва огоҳист ва онҳоро ба сӯи зиндагии пок ва боирода раҳнамоӣ мекунад.