Сураи Аль-Инфитар — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «حَافِظِينَ»: нигаҳбонон, посбонон; дар ин ҷо ба маънои фариштагонест, ки аъмоли бандагонро сабт ва нигаҳдорӣ мекунанд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин оят хабар медиҳад, ки бар шумо — эй мардум — фариштагоне гумошта шудаанд, ки нигаҳбони аъмоли шумоянд. Онҳо назораткунандагони рафтору гуфтор ва ниятҳои шумо ҳастанд ва ҳеҷ чиз аз аъмоли шумо аз онҳо пинҳон намемонад. Ҳар кори нек ё баде, ки шумо анҷом медиҳед, онро сабт мекунанд, то дар рӯзи қиёмат ҳисобу ҷазо бар он асос ёбад. Ин оят ҳамчунин радди гумонест, ки баъзеҳо гумон мекунанд амалҳояшон беҳисобу китоб мемонад; не, балки ҳамаи аъмол зери назорати дақиқ қарор доранд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят дар дили инсон эҳсоси масъулият ва худназоратиро бедор мекунад, ки ҳамеша аз аъмоли худ огоҳ бошад.

— Бовар ба вуҷуди фариштагони сабткунанда моро ба некӣ ва росткорӣ тарғиб мекунад ва аз бадӣ бозмедорад.

— Ин оят нишон медиҳад, ки дар ислом ҳеҷ амале беқайд намегузарад ва адолати Худованд бар асоси сабти дақиқи аъмол аст.

— Ёдоварии ин ҳақиқат ба инсон оромиш ва умед мебахшад, ки некиҳояш ноаён намемонад ва подоши худро меёбад.