Сураи Аль-Инфитар — Оят 12

1. Маъонии калимаҳо:

• يَعْلَمُونَ — медонанд.
• مَا — он чи.
• تَفْعَلُونَ — анҷом медиҳед.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Парвардигор дар бораи фариштагон аст, ки бар бандагон муваккал шудаанд. Фариштагон ҳама чизеро, ки шумо анҷом медиҳед — аз неку бад, ошкоро ё пинҳонӣ — ба хубӣ медонанд ва ҳеҷ чизи онҳо пӯшида намемонад. Онҳо амалҳои шуморо назорат мекунанд ва сабт менамоянд, то ки дар рӯзи қиёмат ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё подош гирад. Ин оят ҳушдор медиҳад, ки инсон набояд гумон кунад, ки амалҳояш пинҳон мемонанд, зеро фариштагони нависанда ҳамеша ҳозиранд ва ҳама чизро медонанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон бояд доимо ҳушёр бошад, ки ҳар амали ӯ — хуб ё бад — сабт мешавад.
• Ин оят боиси зиёд шудани тақво ва парҳезгорӣ мегардад, зеро донистани назорати фариштагон инсонро аз гуноҳ бозмедорад.
• Инсон бояд ба некиҳо шитобад ва аз бадиҳо дурӣ ҷӯяд, чунки ҳамаи амалҳо дар рӯзи қиёмат пеш ҳозир мешаванд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳамеша худро дар ҳузури Худо ҳис кунем ва амалҳои худро самимона анҷом диҳем.
• Ин оят боиси афзун шудани умед ба раҳмати Худо ва тарс аз адлу ҷазои Ӯ мегардад, ки ин ба инсон дар роҳи рост қарор гирифтан кӯмак мекунад.