سوره انشقاق — آیه 13

معانی کلمات:

• «مسروراً»: شادمان و خوشحال، همراه با غرور و سرمستی.

تفسیر آیه:

این آیه در ادامه توصیف حال کسانی است که پرونده اعمالشان از پشت سر به آنها داده میشود؛ یعنی کافران و منکران حق. خداوند میفرماید که علت این سرنوشت شوم و عذاب دردناک، آن است که او در دنیا در میان خانواده و خویشان خود، غرق در شادی و خوشگذرانی بود. این شادی او نه از روی ایمان و شکرگزاری، بلکه از روی غفلت و سرمستی بود؛ به گونهای که تنها به دنبال هوای نفس و لذتهای زودگذر دنیوی میرفت و هیچ اندیشهای درباره عاقبت کار خویش نداشت. او چنان در خوشیهای زودگذر فرو رفته بود که یاد آخرت و بازگشت به سوی پروردگار را به کلی از خاطر برده بود و گمان میکرد هرگز برای حساب و کتاب زنده نخواهد شد. این بیخبری و غرور، او را به طغیان و سرکشی در برابر فرمانهای الهی کشاند و سرانجامش جز حسرت و ندامت و عذاب جاودان نبود.

فواید و پیامهای آیه:

• شادی و خوشی در دنیا اگر بر پایه ایمان و تقوا نباشد و انسان را از یاد خدا و آخرت غافل کند، نه تنها مایه سعادت نیست، بلکه سرچشمه بدبختی و عذاب ابدی خواهد بود.
• انسان عاقل کسی است که در میان شادیهای زندگی، همواره به یاد بازگشت به سوی خداوند باشد و از فرصت عمر خود برای کسب رضایت پروردگار بهره ببرد.
• غرور و سرمستی از نعمتهای الهی، پردهای بر چشم دل میافکند و انسان را از دیدن حقیقت و عاقبت کارها بازمیدارد؛ بنابراین باید همواره شکرگزار نعمتهای خدا باشیم و از آنها در مسیر بندگی و اطاعت استفاده کنیم.