سوره انشقاق — آیه 12

معانی کلمات:

• یَصْلی: داخل شدن و سوختن در آتش، و به معنای تحمّل گرمای شدید و چشیدن عذاب آن است.
• سَعیر: آتش افروخته و شعلهور که به شدّت زبانه میکشد و برای عذاب مهیّا شده است.

تفسیر آیه:

خداوند متعال در ادامه توصیف حال کسانی که نامهی اعمالشان را از پشت سر دریافت میکنند، میفرماید که این شخصِ بدبخت، نه تنها در آن لحظهی هولناک با حسرت و ندامت، نابودی خود را آرزو میکند و فریادِ "ای کاش هلاک شده بودم" برمیآورد، بلکه سرانجامِ کار او ورود به آتشی سوزان و شعلهور است که گرمای آن را با تمام وجود احساس میکند و در آن میسوزد. این آتش، همان سعیر دوزخ است که برای کافران و منکران حق آماده شده و او به سبب کفر و گناهانش، در آن داخل میشود و عذابش را میچشد. این ورود، نه یک بار، بلکه ماندگاری و خلود در آن را در پی دارد و او هیچ راه گریزی از آن نخواهد داشت.

فواید و پیامهای آیه:

1. هشدار جدی به غافلان: این آیه به کسانی که در زندگی دنیا غرق در لذتها و خوشیهای زودگذر هستند و به فکر عاقبت خویش نیستند، هشدار میدهد که پایان کار آنها ممکن است آتش سوزان باشد، اگر به وظایف خود در برابر خداوند پشت کنند.
2. عدالت الهی: ورود به سعیر، نشانهی عدالت کامل خداوند است؛ زیرا کسی که در دنیا با اختیار خود راه کفر و گناه را برگزیده و از رحمت الهی روی گردانده، سزاوار چنین سرانجامی است و خداوند به هیچ بندهای ظلم نمیکند.
3. اهمیت باور به معاد: این آیه، ایمان به روز رستاخیز و حسابرسی را در دل انسان زنده میکند و او را به این میاندیشاند که تمام اعمالش ثبت میشود و در آن روز بزرگ، نتیجهی آنها را خواهد دید؛ پس چه نیکوست که انسان با ایمان و عمل صالح، خود را از چنین عاقبت شومی نجات دهد و به رضوان الهی برسد.