Сураи Аль-Иншикак — Оят 13

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «مَسْرُورًا» — шодмон, хушҳол, фараҳманд.
• «أَهْلِهِ» — хонаводааш, аҳлу аёлаш, наздиконаш.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли он касест, ки дар рӯзи қиёмат номаи аъмолашро аз пушти сараш гирифта, ба сӯи оташи дӯзах ронда мешавад. Худованд мефармояд, ки ӯ дар дунё дар миёни хонаводааш шодмон ва фараҳманд буд. Ин шодӣ ва фараҳ аз он сабаб буд, ки ӯ ба куфру гуноҳ ва пайравии ҳавои нафси худ машғул буд ва ба оқибати корҳояш фикр намекард. Ӯ худро дар амният ҳис мекард ва гумон мекард, ки ҳеҷ гоҳ ба сӯи Парвардигораш баргардонида намешавад ва ҳисобу китоб нахоҳад шуд. Ин шодӣ ва фараҳи ӯ шодии мағрурона ва беандеша буд, на шодии ҳақиқӣ ва пойдор. Ӯ бо аҳлу аёлаш дар неъматҳои дунё ғарқ буд, аммо аз ёди охират ва ҳисобу китоб ғофил монд ва барои рӯзи сахти қиёмат ҳеҷ чиз омода накард.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки шодӣ ва фараҳи дунёӣ набояд моро аз ёди охират ғофил созад.
• Лаззатҳои зудгузари дунё ва фараҳи беандеша натиҷаи нек надорад, балки метавонад ба ҳалокат расонад.
• Инсон бояд ҳамеша ба оқибати корҳои худ андеша кунад ва худро барои рӯзи ҳисоб омода созад.
• Дунёи фонии худ на ҷои абадӣ аст, балки ҷои имтиҳон ва озмоиш аст.
• Ин оят моро ба сӯи шукргузорӣ аз неъматҳои Худованд ва истифодаи дурусти онҳо дар роҳи некӣ ҳидоят мекунад.
• Ҳақиқати шодӣ ва фараҳи ҳақиқӣ дар итоати Худованд ва ёди охират аст, на дар ғафлат ва бехабарӣ аз ҳисобу китоб.