Сураи Аль-Иншикак — Оят 14

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• «ظَنَّ»: гумон кард, пиндошт.
• «لَن يَحُورَ»: ҳаргиз барнамегардад (яъне ба сӯи Худо барои ҳисоб барнамегардад).

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи касонест, ки амалномаи худро аз пушти сар мегиранд ва ба ҳалокат гирифтор мешаванд. Худованд мефармояд, ки ин шахс гумон мекард, ки пас аз марг ҳаргиз зинда намешавад ва ба сӯи Парвардигораш барои ҳисобу китоб барнамегардад. Ӯ дар дунё ба гумони нодуруст машғул буд ва фикр мекард, ки ҳеҷ ҷавобгарӣ ва бозгаште нест. Аммо ин гумон ботил аст, зеро Худо ӯро ҳамон тавре ки офарида буд, боз зинда мекунад ва ба амалҳояш ҷазо медиҳад. Парвардигор аз ҳоли банда аз рӯзи офариниш то рӯзи баъс шудан огоҳ ва биност.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳаёти дунё гузаро аст ва бояд ба рӯзи қиёмат бовар дошта бошем.
• Ҳар кас бояд бидонад, ки амалҳояш бе ҷазо намемонад ва Худо ҳама чизро мебинад.
• Ин оят моро ба тавба ва амалҳои нек ташвиқ мекунад, то дар рӯзи қиёмат сарбаланд бошем.
• Бовар ба ҳисобу китоб ва бозгашт ба сӯи Худо инсонро аз гуноҳ бозмедорад ва ба роҳи рост ҳидоят мекунад.
• Ин оят нишон медиҳад, ки Худо ҳамеша бо бандааш аст ва аз ҳоли ӯ огоҳ аст, пас бояд аз Ӯ ҳаё кунем ва ба Ӯ таваккал намоем.