Сураи Аль-Иншикак — Оят 12

1. Маънои калимаҳо:

• يَصْلَىٰ: дохил мешавад ва аз гармии он азоб мекашад.
• سَعِيرًا: оташи афрӯхта ва шадиди дӯзах, ки гармии он бениҳоят аст.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи ҳоли касонест, ки дар рӯзи қиёмат номаи аъмолашонро аз пушти сар ба онҳо медиҳанд — яъне кофирон ва гунаҳкорони саркаш. Онҳо ба ҷойи бахшиш ва раҳмат, ба ҳалокат ва нобудӣ дуо мекунанд ва ба оташи сӯзони дӯзах дохил мешаванд, ки гармии онро бо тамоми вуҷудашон ҳис мекунанд ва азоби онро мечашанд. Ин оташ он қадар шадид аст, ки ҳеҷ кас тавони таҳаммули онро надорад. Ин ҷазо ба он сабаб аст, ки онҳо дар дунё дар байни аҳлу аёлашон шод ва мағрур буданд, ба оқибати корҳои худ фикр намекарданд ва гумон мекарданд, ки ҳеҷ гоҳ ба сӯи Парвардигорашон баргардонида намешаванд ва ҳисобу китоб нахоҳанд шуд. Аммо Аллоҳ таоло онҳоро ҳамон тавре ки офарида буд, дубора зинда мекунад ва ба амалҳояшон мувофиқ ҷазо медиҳад. Бешубҳа, Парвардигори ту ба ҳоли бандагонаш аз рӯзи офариниш то рӯзи баъс аз қабрҳо огоҳ ва биност.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳаёти дунё ҳадафи ниҳоӣ нест ва ҳар амале, ки инсон мекунад, рӯзе ҳисобу китоб хоҳад шуд.
• Мағрурӣ ва ғафлат аз ёди охират сабаби ҳалокат ва дохил шудан ба оташи дӯзах мегардад.
• Инсон бояд ҳамеша ба ёди Парвардигори худ бошад ва бидонад, ки Аллоҳ ҳамаи корҳои ӯро мебинад ва медонад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки аз азоби дӯзах ба Аллоҳ паноҳ барем ва ба сӯи раҳмати Ӯ рӯй орем, зеро Ӯ ба ҳоли бандагонаш бино ва огоҳ аст.
• Инчунин ин оят моро ба амалҳои некӯ ва тақво ҳидоят мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат аз аҳли биҳишт ва раҳмати Аллоҳ гардем.