Аль-Аля сүрәсе — Аять 14

Сүзләрнең мәгънәләре:

• أَفْلَحَ — уңышка иреште, коткарылды, теләгенә җитте.
• تَزَكَّىٰ — пакьләнде, чистарынды, иман китереп ширк һәм гөнаһлардан арынды.

Аять тәфсире:

Әйе, ул кеше бәхеткә иреште, уңышка өләште, ул кеше тәзәккә кылды — ягъни үзен пакьләде, ширктән (Аллаһка тиңдәш кушудан) һәм бозык әхлакый сыйфатлардан, гөнаһлардан чистарынды. Ул Аллаһны берләп, Аңа гыйбадәт кылды, Аның ризалыгын теләп, Аның кушканнарын үтәде. Ул вакытында намазларын укыды, Раббысын зекер итте. Менә шушындый кеше — чын мәгънәдә өстенлеккә, мәңгелек бәхеткә ия булды. Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә кешене иман, гамәл һәм әхлакый пакьлек юлына өнди, чөнки әҗәл килгәнче, гомер бетергәнче, кеше үзен төзәтергә, гөнаһларыннан тәүбә итеп чистарынырга ашыгырга тиеш.

Аятьтән алынган файдалар:

• Чын уңыш һәм бәхет — мал-мөлкәттә, дәрәҗәдә түгел, ә күңелнең пакьлегендә, иманның ныклыгында.
• Кеше үз-үзе өстендә эшләргә, яман сыйфатлардан арынырга тиеш; бу — аның үз файдасына.
• Тәүбә итеп, гөнаһлардан чистарыну — һәрвакыт ачык ишек, Аллаһы Тәгалә тәүбә итүчене кабул итә.
• Намаз һәм зекер — күңелне пакьләүнең иң зур чаралары, алар кешене Аллаһка якынайта.
• Бу аять мөселманнарга өмет бирә: кем генә булмасын, әгәр дә ихлас күңелдән тәүбә итеп, үзен төзәтсә, ул — уңышка ирешүчеләрдән.