Сураи Аль-Аля — Оят 14

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• أَفْلَحَ: комёб шуд, наҷот ёфт, ба мақсуди худ расид.
• تَزَكَّى: худро пок кард, аз гуноҳу ширк ва палидиҳо тоза шуд.

1. Тафсири оят:

Худованд дар ин ояти муборак хабар медиҳад, ки ҳар касе худро аз ширку гуноҳҳо ва ахлоқи бад пок созад, ба комёбӣ ва наҷоти абадӣ мерасад. Ин поксозӣ ҳам пок кардани дил аз ширк ва куфр аст бо имон ба Худои ягона, ва ҳам пок кардани аъмол аз гуноҳҳо бо итоат ва бандагии Худованд. Касе ки тавҳидро қабул кунад, аз ширк дур шавад, ба ёди Худо машғул гардад ва намозу ибодатро ба ҷо оварад, дар дунёву охират пирӯз ва хушбахт хоҳад буд. Пас комёбӣ ва наҷот дар поксозии нафс аст, на дар ҷамъоварии молу дунё.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд:

• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳамеша худро аз гуноҳу ширк пок нигоҳ дорем, то ба комёбии ҳақиқӣ расем.
• Нишон медиҳад, ки наҷоти ҳақиқӣ дар имон ба Худои ягона ва амалҳои солеҳ аст, на дар молу мансаб.
• Моро водор мекунад, ки ба намоз, зикр ва итоати Худованд рӯ орем, зеро инҳо роҳи поксозии нафс ва сабаби фалаҳу хушбахтӣ мебошанд.
• Ин оят умед мебахшад, ки ҳар кас хоҳад, метавонад бо тавба ва поксозӣ ба роҳи наҷот баргардад ва ба раҳмати Худо комёб шавад.