سورت اعلی — آیت 14

د معاني کلمو:

• أَفْلَحَ: بریالی شو، کامياب شو، خپل مطلب ته ورسېدل.
• تَزَكَّىٰ: پاک شو، له شرک او ګناهونو څخه پاک شو، او د الله د ذکر او عبادت له لارې یې خپل ځان ته سوب وکړه.

تفسیر:

الله تعالیٰ په دې آیت کې د بریالیتوب او کاميابۍ لوی راز بیان کړی دی. هغه څوک چې خپل ځان له شرک، کفر او بدو اخلاقو څخه پاک کړي، او د ایمان او نیکو عملونو په واسطه یې خپل نفس ته سوب وکړي، هغه په رښتیني توګه بریالی او کامياب شوی دی. دا پاکوالی یوازې په ظاهري پاکۍ نه دی، بلکې په باطني پاکۍ هم دی — یعنې له شرکه پاکېدل، له ریا او نفاقه پاکېدل، او له ټولو هغو ګناهونو څخه پاکېدل چې د انسان او د هغه د رب ترمنځ فاصله راولي.

دا پاکوالی په دوو لارو ترلاسه کېږي: لومړی، د توحید او ایمان له لارې — یعنې یوازې الله ته عبادت کول او له هغه پرته له هر څه بېزاره کېدل. دوهم، د نیکو اعمالو او عبادتونو له لارې — لکه لمونځ، روژه، زکات او نور هغه عبادتونه چې د انسان روح پاکوي او هغه الله ته نږدې کوي. هغه څوک چې دا لار تعقیب کړي، هغه به په دنیا کې د سکون او اطمینان خاوند شي، او په آخرت کې به د جنت او د الله د رضوان نعمت ترلاسه کړي.

فايدې:

• دا آیت مونږ ته ښیي چې د کاميابۍ معیار په مال، مقام او ظاهري ښکلا کې نه دی، بلکې په دیني او اخلاقي پاکۍ کې دی.
• دا مونږ ته هڅونه راکوي چې خپل ځانونه له ګناهونو او بدو عادتونو څخه پاک کړو، او د الله تعالیٰ د ذکر او عبادت له لارې خپل زړونه روښانه کړو.
• دا آیت د اسلام د زړه راښکونکي پیغام څرګندوي: هر څوک چې وغواړي، کولی شي د خپل ځان د پاکولو له لارې د الله تعالیٰ له رحمت او برکته برخمن شي، پرته له دې چې کوم خاص مقام یا نسب ولري.
• دا مونږ ته دا هم ښیي چې لمونځ او نور عبادتونه یوازې رسمي دندې نه دي، بلکې د روح د پاکولو وسایل دي چې انسان له بدیو او ګناهونو څخه ساتي.