Сураи Аль-Аля — Оят 3

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• قَدَّرَ (қаддара): андозагирӣ кард, муайян намуд, ба ҳар чиз андоза ва ҳадди муносиб таъйин кард.
• فَهَدَىٰ (фа ҳадо): сипас роҳнамоӣ кард, ҳидоят намуд, яъне ҳар махлуқро ба он чизе, ки барои ӯ мувофиқ ва ба манфиати ӯст, роҳнамоӣ кард.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи Таъоло дар ин оят мефармояд, ки Ӯст он Зоте, ки ҳамаи махлуқотро бо андоза ва тақдири дақиқ офарид. Ба ҳар чиз андозаи муносиб таъйин кард: ба ҳар махлуқ шакл, сифат, хусусият ва имкониятҳои худро дод. Сипас ҳар як махлуқро ба он чизе, ки барои ӯ мувофиқ аст ва ба манфиаташ хизмат мекунад, ҳидоят намуд. Масалан, кӯдакро ба ширхӯрӣ, занбӯри асалро ба сохтани асал, паррандаро ба лонасозӣ ва ҳар махлуқро ба роҳи зиндагии худ роҳнамоӣ кард. Ин ҳидоят ҳидояти табиӣ ва фитрист, ки Аллоҳ дар ҳар махлуқ гузоштааст, то роҳи зиндагии худро ёбад ва ба он чизе, ки барояш муҳайё шудааст, расад. Ҳамин тавр, Аллоҳ ҳам офаридгор аст ва ҳам андозагиранда ва ҳам ҳидояткунанда.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва одамонро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҷаҳони офариниш беҳуда ва беандоза нест, балки ҳама чиз бо ҳикмат ва андозаи дақиқ офарида шудааст. Ин боиси он мегардад, ки инсон ба бузургии Аллоҳ пай барад ва ба Ӯ бовар кунад.
• Аллоҳ на танҳо офаридгор аст, балки ҳидояткунандаи ҳар махлуқ аст. Ин нишон медиҳад, ки Ӯ ба бандагони худ меҳрубон аст ва онҳоро дар роҳи дуруст роҳнамоӣ мекунад.
• Ҳар инсон бояд дарк кунад, ки Аллоҳ барои ӯ низ роҳи дурустро муайян кардааст ва Ӯро ба сӯи некиву саодат ҳидоят мекунад. Ин боиси он мешавад, ки инсон ба Қуръон ва таълимоти Ислом рӯ оварад ва аз онҳо пайравӣ кунад.
• Ин оят инсонро ба шукргузорӣ ва тафаккур дар бораи офариниш даъват мекунад, ки худ боиси афзун шудани имон ва муҳаббат ба Аллоҳ мегардад.