Сураи Аль-Аля — Оят 5

1. Маънои калимаҳо:

— «غُثَاءً»: хошок ва барги хушки партовшудае, ки об онро мебарад ё бод онро пароканда мекунад.

— «أَحْوَىٰ»: сиёҳтоб, тираранг.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Аллоҳ таоло гиёҳи сабзу хуррамро рӯёнид, онро хушкидаву сиёҳтоб гардонд, то ба хошоки партовшудае табдил ёбад, ки об онро мебарад ва бод онро пароканда месозад. Ин ҳолат баъд аз он фаро мерасад, ки он гиёҳ тозаву сабз буд ва баъдан хушкиду ранги сиёҳтоб гирифт.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло бар ҳама чиз тавоно аст ва ҳаёту марг, сабзиву хушкии растаниҳо ба дасти Ӯст.

— Инсон бояд дар бораи ноустувории дунё андеша кунад; ҳар чизе ки дар дунё ҳаст, рӯзе ба поён мерасад ва нест мешавад, пас бояд барои охират тайёрӣ бинад.

— Қудрати Аллоҳ дар офариниш ва тағйири офаридаҳо мӯъҷизаест, ки ба инсон дарси ибрат медиҳад ва ӯро ба шукргузорӣ ва итоат водор мекунад.

— Қуръони Карим бо тасвирҳои зебои худ дили инсонро ба сӯи андеша дар бораи офариниш ва Офаридгор ҷалб мекунад, ки ин худ сабаби наздик шудан ба ислом ва муҳаббат ба Қуръон аст.