Surat Al-Fajr — Ayat 11

1) Tegese tembung-tembung kang perlu dijlentrehake:

• طَغَوْا (thaghau): saka tembung *thughyan*, yaiku ngluwihi wates, tumindak sawenang-wenang, lan gumedhe marang bebener.
• الْبِلَاد (al-bilad): negara-negara utawa papan-papan panggonan, tegese wilayah kekuasaané manungsa ing bumi.

2) Tegese ayat:

Ayat iki nerangake bab para umat kang wis kepungkur, yaiku wong-wong kang padha ngluwihi wates ing negara-negara. Wong-wong iki tumindak sawenang-wenang lan nganiaya ing bumi, ora nggatekake bebener lan keadilan. Dheweke padha nindakake dosa lan tumindak sewenang-wenange marang wong liya, nganti ngrusak tatanan kang becik ing masyarakat. Sing kalebu ing ayat iki yaiku umate Nabi Nuh, kaum 'Ad, kaum Tsamud, lan Fir'aun, kang saben-sabené ngluwihi wates ing negarane dhewe-dhewe. Amarga saka tumindak kang ala iku, Allah banjur nurunake siksa kang abot marang dheweke. Allah iku tansah ngawasi lan ora bakal lali marang tumindake wong-wong kang padha duraka. Panjenengane menehi wektu sethithik marang wong kang maksiat, nanging banjur ngukum kanthi ukuman kang abot lan ora bisa dilawan.

3) Piwulang kang bisa dijupuk:

• Ayat iki ngelingake marang kita supaya ora tumindak sawenang-wenang lan ora ngluwihi wates ing urip bebrayan.
• Kekuwatan lan panguwasa iku dudu sarana kanggo nganiaya, nanging kudu digunakake kanggo mbangun keadilan lan kesejahteraan.
• Allah iku Maha Ngawasi lan ora bakal lali marang tumindake manungsa, mula kita kudu tansah eling lan wedi marang siksa-Ne.
• Saben tumindak ala mesthi bakal entuk piwales, lan saben kabecikan mesthi bakal diganjar kanthi becik.
• Kita dijak supaya tansah ngupaya dadi wong kang adil, ora gumedhe, lan tansah ngajeni marang wong liya, supaya urip kita dadi tentrem lan berkah.