Сураи Аль-Фаджр — Оят 10

1. Маънои калимаҳо:

— «فِرْعَوْن»: подшоҳи Миср, ки дар замони Мӯсо (а) зулму ситамро авҷ гирифта буд.

— «ذِي الْأَوْتَادِ»: соҳиби мехҳо. «Автод» ҷамъи «ватан» буда, ба маънои мехҳои бузург аст, ки бо онҳо чизҳоро мустаҳкам мекарданд.

1. Тафсири оят:

Сипас Аллоҳи Таъоло баъд аз зикри қавми Од ва Самуд, ба бандагони худ хотиррасон мекунад, ки ба фараон низ нигаранд, ки чӣ гуна азоб гирифтор шуд. Фараон подшоҳи Миср буд, ки дорои лашкару сипоҳи бисёр ва қувваи бузург буд. Ба ӯ «соҳиби мехҳо» гуфта шудааст, зеро ӯ мехҳои калон дошт, ки одамонро ба онҳо мебаст ва бо онҳо азоб медод. Ё ин ки лашкариёнаш барои ӯ мисли мехҳо буданд, ки подшоҳиашро мустаҳкам мекарданд ва ба ӯ қувват мебахшиданд. Ҳар ду маъно дуруст аст. Аллоҳи Таъоло ин фараонро бо тамоми қудрату лашкараш нест кард ва дар дарё ғарқ намуд. Ин ҳама барои он аст, ки мардум бидонанд, ки қудрат ва сарварии дунёӣ касеро аз азоби Аллоҳ наҷот намедиҳад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки таърихи гузаштагонро омӯзем ва аз сарнавишти онҳо ибрат гирем.

— Қудрату сарват ва лашкари бисёр набояд моро аз ёди Аллоҳ ғофил кунад, зеро ҳамаи ин дар дасти Аллоҳ аст.

— Аллоҳ одил аст ва ҳеҷ золимеро бе ҷазо намегузорад, ҳарчанд муддате ба ӯ муҳлат диҳад.

— Ин оят моро ба тавба ва баргаштан ба сӯи Аллоҳ ташвиқ мекунад, то аз сарнавишти фараон ва монанди ӯ нагардем.

— Қуръони Карим китоби ибрат аст ва хондани он дилро нарм ва инсонро ба некӣ ҳидоят мекунад.