Сураи Аль-Фаджр — Оят 28

1. Маъонии калимаҳо:

• ارْجِعِي: баргард, бозгашт кун.
• رَاضِيَةً: розӣ, қаноатманд.
• مَرْضِيَّةً: писандида, мақбул.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитоб ба нафси мутмаинна аст — он нафсе, ки ба зикри Худо ва имон ором ёфтааст. Худованд ба ин нафс мефармояд: «Ба сӯи Парвардигори худ баргард, дар ҳоле ки ту аз Ӯ розӣ ҳастӣ ва Ӯ низ аз ту розӣ аст». Яъне ту аз савоби бузурге, ки Худо барояти омода кардааст, розӣ мешавӣ, ва Худованд аз амалҳои некӯи ту розӣ гардидааст. Ин бозгашт ба сӯи Парвардигор ба маънои бозгашт ба фармон ва иродаи Ӯ ва расидан ба раҳмати Ӯст. Ин оят баёни ҳолати рӯҳи мӯъмин дар охират аст, ки бо хушнудӣ ва сазоворӣ ба ҷаннат даъват мешавад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки роҳи имон ва зикри Худо ба оромии дил ва наҷот мерасонад.
• Ҳар касе, ки дар дунё ба Худо имон оварад ва амали солеҳ кунад, дар охират ба савоби бузург ва ризои Худо ноил мегардад.
• Ин оят ба мӯъминон умед мебахшад, ки дар охират аз ҷониби Парвардигор писандида ва розӣ хоҳанд буд.
• Ин оят даъвати ба он аст, ки инсон дар ҳаёти дунё ба сӯи Худо баргардад ва аз Ӯ розӣ бошад, то дар охират низ Худо аз ӯ розӣ гардад.
• Ин оят муҳаббат ва раҳмати Худоро нисбат ба бандагони солеҳ нишон медиҳад ва дилҳоро ба ислом ва Қуръон мекашад.