Сураи Аль-Фаджр — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• النَّفْسُ: ҷон, дил, моҳияти ботинии инсон.
• الْمُطْمَئِنَّةُ: оромшуда, осуда, он ки дилаш ба ёд ва имон ба Худо қарор гирифтааст.

1. Тафсири оят:

Ин оят хитобест аз ҷониби Худованди мутаъол ба ҷони муъмин, ки дар ҳангоми марг ва рӯзи қиёмат ба ӯ гуфта мешавад: эй ҷони оромёфта ва осуда! Яъне он ҷоне, ки ба имон ба Худо ва амалҳои нек ором шудааст, аз ёди Худо тасаллӣ ёфтааст ва аз ҳеҷ чиз наметарсад. Ин ҷон ба он чи Худо барои бандагони солеҳ омода кардааст, бовар дорад ва дилаш ба зикри Худо ва подоши Ӯ ором аст. Чунин ҷон дар ҳангоми марг ва дар охират хитоби некӯ мешунавад, ки ба сӯи Парвардигораш баргардад, дар ҳоле ки Худо аз ӯ розӣ аст ва ӯ низ аз Худо розӣ аст, ва ба ҷамъи бандагони солеҳи Худо дохил шавад ва ба биҳишти Ӯ ворид гардад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки оромии ҳақиқӣ танҳо бо ёд ва имон ба Худо ба даст меояд.
• Ба муъмин умед мебахшад, ки анҷоми нек ва имон ба подоши бузург дар охират мерасонад.
• Инсонро ба сӯи амалҳои солеҳ ва дили ором ташвиқ мекунад.
• Мефаҳмонад, ки марг барои муъмини солеҳ оғози некуӣ ва хушнудӣ аст, на анҷоми ҳаёт.
• Ин оят муҳаббат ба имон ва зикри Худоро дар дилҳо зиёд мекунад ва инсонро ба роҳи рост ҳидоят менамояд.