Surat Al-Fajr — Ayat 4

1. Tembung-tembung kang perlu dimangerteni:

• وَاللَّيْلِ : lan ing wayah wengi.
• إِذَا يَسْرِ : nalika lumaku utawa mlaku. Tembung "يَسْرِ" asale saka "سَرَى" kang tegese mlaku ing wayah wengi. Dadi "يَسْرِ" tegese lagi mlaku, lagi lumaku, utawa lagi lumakune wengi iku.

1. Tafsir ayat:

Allah SWT sumpah marang wayah wengi nalika lagi mlaku lan lumaku. Wayah wengi iku diarani mlaku amarga dheweke terus lumaku ora mandheg-mandheg, wiwit saka wayah maghrib nganti tekan wayah fajar (subuh). Wayah wengi iku kaya-kaya makhluk kang mlaku, saya suwe saya entek, saya suwe saya ilang, nganti pungkasane sirna kanti tekane wayah esuk. Sumpah iki minangka salah sijine sumpah kang gedhe saka Allah SWT, lan kabeh sumpah ing awal surat iki (Al-Fajr) iku dadi bukti yen manungsa mesthi bakal diadili lan diwenehi piwales saka kabeh tumindake. Saben wengi kang lumaku iku nuduhake yen wektu iku terus mlaku, ora ana kang bisa mandhegake, lan saben wektu kang lumaku iku dadi pepenget kanggo manungsa supaya nggunakake wektu kanthi becik kanggo ngibadah lan tumindak becik.

1. Faedah-faedah kang bisa dijupuk:

• Allah SWT sumpah nganggo wayah wengi kanggo nuduhake gedhene kekuwatane lan kersane Allah ing saben wayah.
• Wayah wengi kang terus lumaku mulangake marang kita yen wektu iku ora bisa dibalekake, mula kudu dimanfaatake kanggo amal becik.
• Sumpah-sumpah ing surat Al-Fajr iki nuduhake yen saben tumindak manungsa bakal diwenehi piwales, mula kita kudu tansah eling lan wedi marang Allah.
• Ayat iki uga ngajak manungsa supaya mikir lan nggunakake akale, amarga ing saben owah-owahan wayah wengi lan awan ana tandha-tandha kekuwatane Allah.
• Kanthi mangerteni ayat iki, kita dadi luwih tresna marang Al-Qur'an amarga Al-Qur'an ngandhut piwulang kang jero lan trep karo kahanan saben dina.