Сураи Аль-Фаджр — Оят 4

1. Маънои калимаҳо:

— «اللَّيْلِ»: шаб.

— «يَسْرِ»: аз «سُرَى» гирифта шудааст, ки маънои рафтан ва ҳаракат кардан дар шабро дорад; яъне шаб ҳангоме ки ҳаракат мекунад ва мегузарад.

1. Тафсири оят:

Аллоҳи таъоло дар ин оят ба шаб қасам ёд мекунад, он гоҳ ки шаб ҳаракат мекунад ва мегузарад. Шаб аз тарафи ғарб оғоз меёбад ва то дамидани субҳ идома меёбад; он пайваста дар ҳаракат аст ва ҳеҷ гоҳ бознамеистад. Ин қасамҳо барои он аст, ки бандагони соҳибақл андарз гиранд ва бидонанд, ки ҳамаи аъмоли онҳо ҳисоб хоҳад шуд ва ҳатман ҷазо дода мешаванд. Ҳамон гуна ки шаб бо тамоми торикиаш мегузарад ва ба поён мерасад, ҳаёти инсон низ мегузарад ва ба анҷом мерасад, ва ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо мебинад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ ба вақтҳои муҳими шабонарӯз қасам ёд мекунад, то инсон ба аҳамияти вақт ва гузаштани умр таваҷҷуҳ кунад.

— Шаб ҳар шаб ба ҳаракат меояд ва мегузарад; ин рамзи гузаштани умр ва наздик шудани рӯзи ҳисоб аст.

— Қасамҳои Аллоҳ дар Қуръон барои бедор кардани дилҳо ва андарз додани инсонҳост, то ба амалҳои некӯ машғул шаванд.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳеҷ чиз дар ин ҷаҳон ҷовидон нест; ҳама чиз мегузарад ва танҳо амали нек боқӣ мемонад.

— Ваъдаи ҷазо дар ин оят боиси он мешавад, ки инсон ба масъулияти худ дар назди Аллоҳ ҳушёр бошад ва ба сӯи некиҳо майл кунад.