Sura At-Tauba — Werset 104

Znaczenie słów:

• At-Tawbah — skrucha, powrót do Boga z żalu za popełnione grzechy.
• Ya'khudhu as-sadaqat — przyjmuje jałmużnę (dobrowolne datki), czyli akceptuje ją i wynagradza za nią.
• At-Tawwab — Ten, który często przyjmuje skruchę, czyli Ten, który nieustannie otwiera drzwi do przebaczenia.
• Ar-Rahim — Miłosierny, który okazuje swoim sługom szczególne współczucie i łaskę.

Tłumaczenie i wyjaśnienie wersetu:

Ten werset został objawiony w kontekście tych, którzy nie wzięli udziału w wyprawie wojennej (Tabuk), a następnie żałowali swojego czynu. Gdy Bóg przyjął ich skruchę, niektórzy ludzie wyrazili zdziwienie: „Jak to możliwe, że ci, którzy wcześniej byli odrzuceni i izolowani, teraz zostali przyjęci z powrotem do wspólnoty?" Bóg odpowiada im, zadając retoryczne pytanie: „Czy oni nie wiedzą, że to właśnie Bóg przyjmuje skruchę od Swoich sług?"

Oznacza to, że tylko Bóg — On Jeden, bez żadnego pośrednika — jest Tym, który przyjmuje szczerą skruchę i przebacza grzechy, niezależnie od ich wielkości. Nikt inny nie ma tej władzy. Bóg nie potrzebuje naszych datków, ale On je przyjmuje i obdarza za nie nagrodą, ponieważ to On jest Dawcą wszystkiego. Przyjmowanie jałmużny przez Boga oznacza, że On ją akceptuje, błogosławi i pomnaża jej wartość u Siebie.

Następnie werset podkreśla dwa piękne atrybuty Boga: At-Tawwab — Ten, który nieustannie przyjmuje skruchę swoich sług, ilekroć do Niego powrócą, oraz Ar-Rahim — Miłosierny, który okazuje im łaskę i dobroć, gdy zwracają się ku Niemu z pokorą. Bóg nie tylko przyjmuje skruchę, ale także obdarza skruszonego swoją miłością i opieką.

Korzyści i nauki płynące z wersetu:

1. Drzwi skruchy są zawsze otwarte — niezależnie od tego, jak wielkie są nasze grzechy, Bóg jest gotów nam przebaczyć, jeśli tylko szczerze żałujemy i postanawiamy się zmienić. To największa nadzieja dla każdego człowieka.
2. Bóg nie potrzebuje naszych datków, ale my potrzebujemy Jego nagrody — dawanie jałmużny i pomoc innym to nie tylko obowiązek, ale także ogromna szansa na zdobycie Bożego błogosławieństwa i oczyszczenie swojego majątku oraz serca.
3. Prawdziwa skrucha nie zna rozpaczy — nawet jeśli inni nas odrzucą lub będą nas potępiać, Bóg jest Tym, który przyjmuje i nie odwraca się od swojego sługi, gdy ten do Niego powraca.
4. Miłosierdzie Boga poprzedza Jego gniew — Bóg przedstawia siebie jako Tego, który stale przyjmuje skruchę i okazuje miłosierdzie, co zachęca nas do ciągłego powracania do Niego, bez względu na okoliczności.
5. Nikt nie powinien rozpaczać nad swoim stanem — ten werset uczy nas, że każdy, kto żałuje, może liczyć na Boże przebaczenie, a wspólnota muzułmańska powinna przyjmować skruszonych z otwartymi ramionami, tak jak czyni to Bóg.