Sura At-Tauba — Werset 113

Znaczenie słów:

• أُولِي قُرْبَى – bliscy krewni, osoby spokrewnione.
• أَصْحَابُ الْجَحِيمِ – mieszkańcy ognia piekielnego, skazani na wieczne potępienie.
• تَبَيَّنَ – stało się jasne, oczywiste.

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Nie godzi się Prorokowi (niech będzie nad nim pokój i błogosławieństwo Allaha) ani wierzącym, aby prosili Allaha o przebaczenie dla bałwochwalców – nawet jeśli byliby to ich najbliżsi krewni – po tym, jak stało się dla nich jasne, że ci zmarli na bałwochwalstwie i są mieszkańcami ognia piekielnego. Allah nie przebacza bowiem tym, którzy zmarli, trwając w niewierze i przypisywaniu Mu współtowarzyszy. Prośba o przebaczenie dla takich osób jest bezcelowa, ponieważ ich los został już przesądzony – są skazani na wieczne potępienie. Dotyczy to zarówno Proroka, jak i wszystkich wierzących, gdyż miłosierdzie i przebaczenie Allaha są zastrzeżone dla tych, którzy zmarli na wierze, a nie dla tych, którzy odrzucili Jego jedyność.

Korzyści i wnioski płynące z wersetu:

1. Lojalność wobec Allaha ponad więzy krwi – werset uczy, że wiara i posłuszeństwo Allahowi mają pierwszeństwo przed nawet najbliższymi więzami rodzinnymi. Nie można stawiać relacji rodzinnych ponad nakazy religii.
2. Zakaz proszenia o przebaczenie dla zmarłych niewierzących – po śmierci człowieka na niewierze nie ma już dla niego nadziei na zbawienie, dlatego prośba o przebaczenie dla niego jest daremna i nieakceptowalna.
3. Pouczenie o mądrości i powadze sprawy – werset pokazuje, że sprawy wiary i niewiary są sprawami ostatecznymi, a nie emocjonalnymi. Nawet Prorok, który był uosobieniem miłosierdzia, został pouczony, aby nie prosić o przebaczenie dla bałwochwalców.
4. Zachęta do szczerej wiary i pokuty za życia – skoro po śmierci na niewierze nie ma już możliwości przebaczenia, werset motywuje ludzi do porzucenia bałwochwalstwa i oddania się Allahowi jeszcze za życia, zanim będzie za późno.
5. Przestroga przed naśladowaniem tradycji przodków – nawet jeśli ktoś z rodziny praktykował bałwochwalstwo, nie oznacza to, że należy go naśladować. Wiara wymaga odwagi, by odejść od błędnych praktyk przodków.