Сураи Ат-Тауба Оят 114 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Бахшоиш хостани Иброҳим барои падараш набуд, ғайри хотири ваъдае, ки…

Ат-Тауба · 114/129

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Ат-Тауба

وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ إِلَّا عَن مَّوْعِدَةٍ وَعَدَهَا إِيَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِّلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ ۚ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ ۝١١٤

🔤 Transliteration

Wa maa kaanas tighfaaru ibraaheema li abeehi illaa `ammaw `idatinw wa `adahaaa iyyaahu falammaa tabaiyana lahooo annahoo `aduwwul lillaahi tabarra a minh; inna Ibraaheema la awwaahum haleem

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Бахшоиш хостани Иброҳим барои падараш набуд, ғайри хотири ваъдае, ки ба ӯ дода буд. Ва чун барои ӯ ошкор шуд, ки падараш душмани Худост, аз ӯ безорӣ ҷуст. Зеро Иброҳим бисёр худойтарсу бурдбор буд!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои муҳим:

استغفار: дархости омурзиш аз Худо.
موعدة: ваъдае, ки дода шудааст.
تبيَّن: равшан шуд, ошкор гардид.
تبرَّأ منه: аз ӯ безор шуд, аз ӯ дурӣ ҷуст.
أوَّاه: касе, ки бисёр ба Худо зорӣ мекунад ва дилаш нарм аст.
حليم: бурдбор, таҳаммулкунанда.

Тафсири оят:

Ин оят шарҳ медиҳад, ки чаро Иброҳим (алайҳис-салом) барои падараш аз Худо омурзиш хостааст. Вай ин корро на аз рӯи нофармонӣ ба Худо, балки ба сабаби ваъдае кард, ки ба падараш дода буд. Ӯ гуфта буд, ки барои ӯ аз Парвардигораш омурзиш мехоҳад, ба умеди он ки падараш ба ислом меояд ва ҳидоят меёбад.

Аммо вақте барои Иброҳим равшан гардид, ки падараш душмани Худост ва бар куфр мемирад ва пандҳо дар ӯ таъсир намекунанд, аз ӯ безор шуд ва аз дархости омурзиш барои ӯ даст кашид. Ин даст кашидан нишонаи итоати комил ба Худо ва дурӣ аз ҳар чизе буд, ки Худо дӯст намедорад.

Сипас Худо сифатҳои неки Иброҳимро ёдовар мешавад: ӯ бисёр ба Худо зорӣ мекард, дилаш нарм ва пайваста ба ёди Худо буд, инчунин бурдбор ва таҳаммулкунанда буд, аз бадӣ ва зулми мардум гузашт мекард ва ба онҳо хубӣ мекард.

Фоидаҳои ин оят:

Ин оят нишон медиҳад, ки Иброҳим (алайҳис-салом) намунаи бандаи фармонбардор ва меҳрубон буд, ки ҳатто барои падари кофираш аз Худо омурзиш хоста буд, то даме ки Худо ба ӯ равшан кард, ки падараш аҳли дӯзах аст.
Вафои ба ваъда ва аҳд нишонаи имон ва некӯкорӣ аст.
Вақте инсон мефаҳмад, ки касе душмани Худост ва бар куфр мемирад, бояд аз ӯ безор шавад ва ба ӯ такя накунад.
Зорӣ ва дуо ба Худо сифати бандагони солеҳ аст ва дилро ба Худо наздик мекунад.
Бурдборӣ ва гузашт аз хатоҳои мардум сифати бузурги ахлоқӣ аст, ки Иброҳим (алайҳис-салом) дошт.
Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба Худо боварӣ дошта бошем, ваъдаҳои худро иҷро кунем ва дар роҳи ҳақ сабр ва таҳаммул кунем, то ба неъматҳои Худо дар дунё ва охират ноил гардем.

📜 Оят 112-116 — Сураи Ат-Тауба

112التَّائِبُونَ الْعَابِدُونَ الْحَامِدُونَ السَّائِحُونَ الرَّاكِعُونَ السَّاجِدُونَ الْآمِرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَالنَّاهُونَ عَنِ الْمُنكَرِ وَالْحَافِظُونَ لِحُدُودِ اللَّهِ ۗ وَبَشِّرِ الْمُؤْمِنِينَ

Тавбакунандагонанд, парастандагонанд, шукргузоронанд, рӯзадоронанд, руқуъкунандагонанд, саҷдакунандагонанд, амркунандагон ба маъруф ва манъкунандагон аз мункаранд, ва ҳофизони ҳудуди Худоянд! Ва мӯъминонро хушхабар деҳ!

113مَا كَانَ لِلنَّبِيِّ وَالَّذِينَ آمَنُوا أَن يَسْتَغْفِرُوا لِلْمُشْرِكِينَ وَلَوْ كَانُوا أُولِي قُرْبَىٰ مِن بَعْدِ مَا تَبَيَّنَ لَهُمْ أَنَّهُمْ أَصْحَابُ الْجَحِيمِ

Набояд паёмбар ва касоне, ки имон овардаанд, барои мушрикон, ҳарчанд аз хешовандон бошанд, пас аз он ки донистанд, ки ба ҷаҳаннам мераванд, талаби бахшоиш кунанд.

114وَمَا كَانَ اسْتِغْفَارُ إِبْرَاهِيمَ لِأَبِيهِ إِلَّا عَن مَّوْعِدَةٍ وَعَدَهَا إِيَّاهُ فَلَمَّا تَبَيَّنَ لَهُ أَنَّهُ عَدُوٌّ لِّلَّهِ تَبَرَّأَ مِنْهُ ۚ إِنَّ إِبْرَاهِيمَ لَأَوَّاهٌ حَلِيمٌ

115وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِلَّ قَوْمًا بَعْدَ إِذْ هَدَاهُمْ حَتَّىٰ يُبَيِّنَ لَهُم مَّا يَتَّقُونَ ۚ إِنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ

Худо қавмеро, ки ҳидоят кардааст, гумроҳ намекунад, то барояшон равшан кунад, ки аз чӣ чиз бояд бипарҳезанд, ки Худо бар ҳар чизе доност!

116إِنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ يُحْيِي وَيُمِيتُ ۚ وَمَا لَكُم مِّن دُونِ اللَّهِ مِن وَلِيٍّ وَلَا نَصِيرٍ

Фармонравоии осмонҳову замин аз они Худост! Зинда мекунаду мемиронад ва шуморо ҷуз Худо дӯстдору ёваре нест.

← Оят 113 📖 Ат-Тауба Оят 115 →

Ат-ТаубаФеҳристи Қуръон

129Оят

MedinanRevelation

114Оят

Тарҷума — Ат-Тауба 114

Сураи Ат-Тауба Оят 114 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Бахшоиш хостани Иброҳим барои падараш набуд, ғайри хотири ваъдае, ки…

Сураи Оят 114/129 — Сураи Ат-Тауба التوبة (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Ат-Тауба Гӯш кун, Сураи Ат-Тауба Тарҷума, Сураи Ат-Тауба mp3, Сураи Ат-Тауба pdf. Оят 112–116. Ба Тоҷикӣ: Русский.