سورت توبه — آیت 116

د کلمو معناګانې:

• مُلک: بادشاهي، واکمني، مالکيت.
• يُحْيِي: ژوندي کوي.
• يُمِيتُ: مړه کوي.
• وَلِيّ: ملګری، مددګار، هغه څوک چې د چارو سمبالښت وکړي.
• نَصِير: مرسته کوونکی، هغه څوک چې د دښمن پر وړاندې ملاتړ وکړي.

د آیت تفسیر:

الله تعالیٰ د آسمانونو او ځمکې او هر هغه څه چې په کې دي، یوازینی مالک او بادشاه دی. د هغه سره په پیدا کولو، تدبیر کولو، عبادت او حکم کولو کې هېڅ شریک نشته. هغه ژوند ورکوي چا ته چې وغواړي او مرګ ورکوي چا ته چې وغواړي، او د هغه په پاچاهۍ کې هېڅ شی پټ نه دی. اې خلقو! تاسو لپاره له الله پرته هېڅ دوست او ملګری نشته چې ستاسو چارې سمبال کړي، او نه هېڅ مرسته کوونکی شته چې له تاسو څخه بدي لرې کړي او ستاسو د دښمن پر وړاندې درته مرسته وکړي. نو کله چې دا خبره ده، نو تاسو باید یوازې له الله څخه ووېرېږئ او یوازې هغه ته رجوع وکړئ.

فايدې:

• دا آیت مومنانو ته دا یقین ورکوي چې د ژوند او مرګ واک یوازې د الله په لاس کې دی، نو له همدې امله دوی باید له هېڅ مخلوق څخه ونه وېرېږي او یوازې له الله څخه مرسته وغواړي.
• په دې پوهېږو چې الله تعالیٰ زموږ یوازینی ساتونکی او مددګار دی، نو کله چې موږ له هغه سره اړیکه ټینګه کړو، نو هېڅ ځواک نشي کولی چې موږ ته ضرر ورسوي.
• دا آیت د توحید په پیاوړتیا کې مرسته کوي، ځکه چې په ښکاره توګه وایي چې له الله پرته بل هیڅ دوست او مرسته کوونکی نشته، نو باید خپل ټول کارونه له هغه څخه وغواړو.
• په دې آیت کې د الله د قدرت یادونه شوې ده، چې ژوند او مرګ یې په لاس کې دی، دا موږ ته د آخرت د چمتووالي یادونه کوي او له دنیا سره زموږ مینه کمه کوي.