At-Tauba · 120/129
Tłumaczenie Transkrypcja — Sura At-Tauba
مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُم مِّنَ الْأَعْرَابِ أَن يَتَخَلَّفُوا عَن رَّسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنفُسِهِمْ عَن نَّفْسِهِ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ ۝١٢٠
Maa kaana li ahlil Madeenati wa man hawlahum minal A`raabi ai yatakhallafoo `ar-Rasoolil laahi wa laa yarghaboo bi anfusihim `an nafsih; zaalika bi annahum laa yuseebuhum zama unw wa laa nasabunw wa laa makhmasatun fee sabeelil laahi wa laa yata`oona mawti`ai yagheezul kuffaara wa laa yanaaloona min `aduwwin nailan illaa kutiba lahum bihee `amalun saalih; innal laaha laa yudee`u ajral muhsineen
📖 Po Polsku
Mieszkańcy Medyny i ci spośród Beduinów, którzy zamieszkiwali wokół nich, nie powinni byli pozostawać w tyle za Posłańcem Boga ani też troszczyć się bardziej o siebie samych aniżeli o niego. Nie mogło dosięgnąć ich ani pragnienie, ani zmęczenie, ani głód na drodze Boga. I oni nie postawili ani jednego kroku, który by nie rozgniewał niewiernych, ani też nie odnieśli wobec wroga żadnej korzyści, które by nie zostały im zapisane jako pobożne dzieło. Zaprawdę, Bóg nie gubi nagrody tych, którzy czynią dobro!

🎧 Słuchaj
📜

Tłumaczenie — Tafsir

Znaczenie wybranych słów:

  • Zaml (ظَمَأٌ) – pragnienie, odczuwanie silnego pragnienia.
  • Nasab (نَصَبٌ) – zmęczenie, trud, wyczerpanie.
  • Machmasa (مَخْمَصَةٌ) – głód, pusty żołądek.
  • Jata'un (يَطَئُونَ) – stąpać, dotykać stopami (chodzić po ziemi).
  • Mawti'an (مَوْطِئًا) – miejsce, na które się stąpa.
  • Jaghiz (يَغِيظُ) – wprawiać w gniew, rozwścieczać.
  • Nayl (نَيْلًا) – osiągnięcie czegoś od wroga, np. zabicie, pojmanie, zwycięstwo lub zdobycz.

Tafsir (interpretacja) wersetu:

Mieszkańcy Medyny oraz okoliczni Beduini nie powinni pozostawać w tyle, gdy Wysłannik Allaha (pokój i błogosławieństwo Allaha niech będą z nim) wyrusza na wyprawę wojenną w celu szerzenia słowa Allaha. Nie wolno im również przedkładać własnego komfortu i bezpieczeństwa nad bezpieczeństwo i trud Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha niech będą z nim) – przeciwnie, powinni być gotowi poświęcić siebie, aby chronić jego życie i wspierać jego misję.

Następnie Allah wyjaśnia, że każdy trud poniesiony w Jego sprawie nie pozostanie bez nagrody. Niezależnie od tego, czy wierni odczuwają pragnienie, zmęczenie czy głód podczas dżihadu w drodze Allaha, czy też stąpają po ziemi, która rozwściecza wrogów, czy w końcu odnoszą jakiekolwiek zwycięstwo nad nieprzyjacielem – zabicie, pojmanie, zadanie porażki czy zdobycie łupów – wszystko to zostaje zapisane jako dobry uczynek i przyniesie im nagrodę u Allaha. Każdy taki wysiłek jest bowiem aktem szczerego oddania i dobroci.

Na zakończenie Allah zapewnia, że nie marnuje On nagrody tych, którzy czynią dobro – wręcz przeciwnie, wynagradza ich w pełni i obficie, zarówno w tym życiu, jak i w życiu ostatecznym.


Korzyści płynące z tego wersetu:

  1. Werset ten uczy nas, że poświęcenie dla sprawy Allaha i Jego Proroka (pokój i błogosławieństwo Allaha niech będą z nim) jest obowiązkiem każdego wierzącego, który ma taką możliwość. Wspólnota muzułmańska powinna być zawsze gotowa do obrony swojej religii i wspierania swoich przywódców.
  2. Ukazuje piękno islamu, w którym nawet trudności i cierpienia – pragnienie, zmęczenie, głód – stają się źródłem nagrody, jeśli są znoszone w sposób szczery, w drodze do Allaha. To zachęca wierzących do cierpliwości i wytrwałości.
  3. Werset podkreśla, że Allah dostrzega każdy wysiłek swojego sługi, nawet najmniejszy, i nie pozostawia go bez wynagrodzenia. To daje nadzieję i motywację do czynienia dobra w każdej sytuacji.
  4. Przypomina, że prawdziwy sukces nie polega na unikaniu trudności, lecz na podejmowaniu ich z odwagą i ufnością w Allaha. Kto czyni dobro z czystą intencją, ten z pewnością otrzyma od Stwórcy pełną zapłatę – a Allah nie zawodzi tych, którzy Mu ufają.


📜 Werset 118-122 — Sura At-Tauba

118وَعَلَى الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّىٰ إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَن لَّا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ
I do tych trzech, których pozostawiono w tyle, kiedy ciasna stała się dla nich ziemia - mimo jej rozległości - i ciasne się stały dla nich ich dusze. Oni sądzili, iż nie ma już żadnej ucieczki przed Bogiem, jak tylko u Niego. Wtedy On zwrócił się ku nim, aby się nawrócili. Zaprawdę, Bóg jest Przebaczający, Litościwy!
119يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ
O wy, którzy wierzycie! Bójcie się Boga i przebywajcie z tymi, którzy mówią prawdę!
120مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُم مِّنَ الْأَعْرَابِ أَن يَتَخَلَّفُوا عَن رَّسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنفُسِهِمْ عَن نَّفْسِهِ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ
Mieszkańcy Medyny i ci spośród Beduinów, którzy zamieszkiwali wokół nich, nie powinni byli pozostawać w tyle za Posłańcem Boga ani też troszczyć się bardziej o siebie samych aniżeli o niego. Nie mogło dosięgnąć ich ani pragnienie, ani zmęczenie, ani głód na drodze Boga. I oni nie postawili ani jednego kroku, który by nie rozgniewał niewiernych, ani też nie odnieśli wobec wroga żadnej korzyści, które by nie zostały im zapisane jako pobożne dzieło. Zaprawdę, Bóg nie gubi nagrody tych, którzy czynią dobro!
121وَلَا يُنفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً وَلَا يَقْطَعُونَ وَادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ
I nie uczynią oni żadnego wydatku, małego ani dużego, i nie przejdą doliny, żeby nie zostało im to zapisane i nie zapłacił im Bóg czymś piękniejszym aniżeli to, co oni uczynili.
122۞ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنفِرُوا كَافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَائِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ
I niechaj wierni nie wyruszają wszyscy. Dlaczegoż by nie miała wyruszyć z każdej ich frakcji jakaś grupa, aby mogli studiować religię i aby mogli ostrzegać swój naród, kiedy do nich powrócą? Być może, oni się będą strzegli!
At-TaubaSpis Koranu
129Werset
MedyńskaRevelation
120Werset

Tłumaczenie — At-Tauba 120

Sura At-Tauba Werset 120 - Czytaj, Słuchaj, Tłumaczenie, Polski : Mieszkańcy Medyny i ci spośród Beduinów, którzy zamieszkiwali wokół nich,…

Sura Werset 120/129 — Sura At-Tauba التوبة (Medyńska). Czytaj Słuchaj Tłumaczenie (Polski). Słuchaj: Sura At-Tauba Słuchaj, Sura At-Tauba Tłumaczenie, Sura At-Tauba mp3, Sura At-Tauba pdf. Werset 118–122. Po Polsku: English.




Święty Koran


Tuesday, September 8, 2026

Don't forget us in your sincere prayers