سوره توبہ آيت 120 - پڙهو, ٻڌو, ترجمو, سنڌي : مديني وارن ۽ سندس آس پاس وارن بدوين کي نڪي…

توبہ · 120/129

ترجمو لکڻ — سوره توبہ

مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُم مِّنَ الْأَعْرَابِ أَن يَتَخَلَّفُوا عَن رَّسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنفُسِهِمْ عَن نَّفْسِهِ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ ۝١٢٠

🔤 Transliteration

Maa kaana li ahlil Madeenati wa man hawlahum minal A`raabi ai yatakhallafoo `ar-Rasoolil laahi wa laa yarghaboo bi anfusihim `an nafsih; zaalika bi annahum laa yuseebuhum zama unw wa laa nasabunw wa laa makhmasatun fee sabeelil laahi wa laa yata`oona mawti`ai yagheezul kuffaara wa laa yanaaloona min `aduwwin nailan illaa kutiba lahum bihee `amalun saalih; innal laaha laa yudee`u ajral muhsineen

📖 ترجمو (سنڌيءَ ۾)

📖 سنڌيءَ ۾

مديني وارن ۽ سندس آس پاس وارن بدوين کي نڪي الله جي پيغمبر کان (جھاد ۾) پوءِ تي رھڻ ۽ نڪي سندس وجود کان پاڻ کي پيارو رکڻ جڳائي، اھو ھن ڪري جو کين نڪي اُڃ ۽ نڪي ڏُک ۽ نڪي بُک الله جي واٽ ۾ پھچندي آھي ۽ نڪي اھڙي ھنڌ ويندا آھن جتي ڪافر ڪاوڙجن ۽ نڪي دشمن کي (ڪو) اھنج پھچائيندا آھن پر انھن لاءِ ھر ھڪ (ڳالھ) بابت چڱو عمل لکيو ويندو آھي، تحقيق الله ڀلارن جو اَجر نه وڃائيندو آھي.

🌐 Additional reference in اردو

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

ترجمو — Tafsir

1) ڪلِمَن جي معنيٰ ۽ وضاحت:

لَا يَرْغَبُوا بِأَنفُسِهِمْ عَن نَّفْسِهِ: پنهنجن نفسن کي نبي ڪريم ﷺ جي نفس کان مٿانهون ۽ عزيز نه سمجهن، يعني پاڻ کي آرام ۾ ۽ رسول الله ﷺ کي تڪليف ۾ نه ڏسن.
ظَمَأٌ: اُڃ ۽ اُڃايل ٿيڻ.
نَصَبٌ: ٿڪاوٽ ۽ مشقت.
مَخْمَصَةٌ: بُک ۽ کنڊَ.
مَوْطِئًا: اهڙي جاءِ جتي قدم رکن يا لهي رهن.
نَيْلًا: دشمن تي ڪا به ڪاميابي حاصل ڪرڻ، جهڙوڪ قتل، قيد يا شڪست.
يَغِيظُ: ڪاوڙ ۽ ڏمر ۾ آڻڻ.

2) آيت جي تفسير:

مديني جي رهواسين ۽ ان جي آس پاس رهندڙ ٻهراڙين وارن لاءِ اهو نه ٿي سگهيو ته جڏهن رسول الله ﷺ پاڻ جهاد لاءِ نڪرن ته اهي پنهنجن گهرن ۾ ويهي رهن ۽ پاڻ کي رسول الله ﷺ جي نفس کان مٿانهون ۽ عزيز سمجهن. يعني اهو نه ٿي سگهيو ته اهي پنهنجي جان کي بچائڻ ۾ لڳا رهن ۽ رسول الله ﷺ کي تڪليف ۾ ڇڏي ڏين. بلڪه انهن تي لازم هو ته پنهنجي جان رسول الله ﷺ جي جان تان قربان ڪن.

اهو حڪم ان ڪري آهي ته جڏهن اهي الله جي راهه ۾ نڪرندا آهن ته انهن کي جيڪا به اُڃ، ٿڪاوٽ يا بُک پهچندي آهي، يا اهي ڪنهن اهڙي جاءِ تي قدم رکندا آهن جنهن سان ڪافرن کي ڪاوڙ ۽ ڏمر ٿيندي آهي، يا دشمن تي ڪا به ڪاميابي حاصل ڪندا آهن، جهڙوڪ قتل، قيد، مالِ غنيمت يا شڪست — ته انهن سڀني ڪمن جي بدلي ۾ الله تعاليٰ انهن لاءِ هڪ نيڪ عمل لکي ٿو ۽ ان جو ثواب محفوظ ڪري ٿو. بيشڪ الله تعاليٰ نيڪي ڪرڻ وارن جو اجر ضايع نه ٿو ڪري، بلڪه انهن کي پورو پورو اجر ڏئي ٿو ۽ ان کان وڌيڪ به عطا فرمائي ٿو.

3) آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا ۽ سبق:

رسول الله ﷺ جي صحبت ۽ اطاعت جي اهميت: مؤمنن لاءِ لازم آهي ته اهي رسول الله ﷺ جي حڪم تي پنهنجي جان ۽ مال کان وڌيڪ قرباني ڏين ۽ ڪڏهن به پاڻ کي رسول الله ﷺ کان مٿانهون نه سمجهن.
جهاد ۾ هر تڪليف جو ثواب: الله جي راهه ۾ اُڃ، ٿڪاوٽ، بُک ۽ ٻيون مشقتون به اجايو نه ٿيون وڃن، بلڪه اهي نيڪ عملن ۾ شمار ٿيون ٿيون ۽ انهن جو اجر ملي ٿو.
دشمن کي ڪمزور ڪرڻ ۾ حصو وٺڻ: ڪافرن کي ڪاوڙ ۽ ڏمر ۾ آڻڻ ۽ دشمن تي ڪاميابي حاصل ڪرڻ به اهڙا عمل آهن جن جو الله تعاليٰ اجر عطا فرمائي ٿو.
الله جي انصاف ۽ ڪرم جو يقين: الله تعاليٰ نيڪي ڪرڻ وارن جو اجر ڪڏهن به ضايع نه ٿو ڪري، اهو يقين مؤمن کي هر مشڪل ۾ همت ۽ حوصلو عطا ڪري ٿو.
اسلام ۾ اجتماعيت ۽ قرباني جو جذبو: هي آيت مسلمانن کي سيکاريندي آهي ته اهي پنهنجي ذاتي آرام کان وڌيڪ اسلام ۽ امت جي ڀلائي کي ترجيح ڏين ۽ اجتماعي ڪمن ۾ پاڻ پتوڙين.

📜 آيت 118-122 — سوره توبہ

118وَعَلَى الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّىٰ إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَن لَّا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا ۚ إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ

۽ انھن ٽن تي (به) جيڪي پوئتي رھايل، ايتري قدر جو زمين ايتري ويڪرائي ھوندي به مٿن سوڙھي ٿي وئي ھئي ۽ سندن ساہ مٿن منجھيا ھوا ۽ ڀانيائون ته (ھاڻي) الله کانسواءِ ڪا جاءِ پناھ جي نه آھي، وري مٿن ھِن لاءِ ٻاجھ سان موٽيو ته توبه ڪن، تحقيق الله توبه قبول ڪندڙ مھربان آھي.

119يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَكُونُوا مَعَ الصَّادِقِينَ

اي ايمان وارؤ الله کان ڊڄو ۽ سچن سان گڏ ھجو.

120مَا كَانَ لِأَهْلِ الْمَدِينَةِ وَمَنْ حَوْلَهُم مِّنَ الْأَعْرَابِ أَن يَتَخَلَّفُوا عَن رَّسُولِ اللَّهِ وَلَا يَرْغَبُوا بِأَنفُسِهِمْ عَن نَّفْسِهِ ۚ ذَٰلِكَ بِأَنَّهُمْ لَا يُصِيبُهُمْ ظَمَأٌ وَلَا نَصَبٌ وَلَا مَخْمَصَةٌ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَلَا يَطَئُونَ مَوْطِئًا يَغِيظُ الْكُفَّارَ وَلَا يَنَالُونَ مِنْ عَدُوٍّ نَّيْلًا إِلَّا كُتِبَ لَهُم بِهِ عَمَلٌ صَالِحٌ ۚ إِنَّ اللَّهَ لَا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُحْسِنِينَ

121وَلَا يُنفِقُونَ نَفَقَةً صَغِيرَةً وَلَا كَبِيرَةً وَلَا يَقْطَعُونَ وَادِيًا إِلَّا كُتِبَ لَهُمْ لِيَجْزِيَهُمُ اللَّهُ أَحْسَنَ مَا كَانُوا يَعْمَلُونَ

۽ ڪوبه خرچ ٿورو يا گھڻو نه ڪندا آھن ۽ نڪو ڪو ميدان لنگھندا آھن پر انھن لاءِ (چڱو عمل) ھن لاءِ لکيو ويندو آھي ته جيڪو تمام چڱو ڪم ڪندا آھن تنھنجو الله کين بدلو ڏئي.

122۞ وَمَا كَانَ الْمُؤْمِنُونَ لِيَنفِرُوا كَافَّةً ۚ فَلَوْلَا نَفَرَ مِن كُلِّ فِرْقَةٍ مِّنْهُمْ طَائِفَةٌ لِّيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَلِيُنذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذَا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُونَ

۽ مؤمنن کي نه جڳائيندو آھي جو مڙيئي (گڏ) نڪرن، پوءِ ٽوليءَ مان ڪي ڄڻا منجھائن ھن لاءِ ڇونه نڪرندا آھن ته دين ۾ عالِم ٿين ۽ جڏھن پنھنجي قوم ڏانھن موٽي وڃن ته ان کي ڊيڄارين ته مانَ اُھي ڊڄن.

→ آيت 119 📖 توبہ آيت 121 ←

توبہقرآن فهرست

129آيت

MedinanRevelation

120آيت

ترجمو — توبہ 120

سوره توبہ آيت 120 - پڙهو, ٻڌو, ترجمو, سنڌي : مديني وارن ۽ سندس آس پاس وارن بدوين کي نڪي…

سوره آيت 120/129 — سوره توبہ التوبة (Medinan). پڙهو ٻڌو ترجمو (سنڌي). ٻڌو: سوره توبہ ٻڌو, سوره توبہ ترجمو, سوره توبہ mp3, سوره توبہ pdf. آيت 118–122. سنڌيءَ ۾: اردو.