Maa kaana li ahlil Madeenati wa man hawlahum minal A`raabi ai yatakhallafoo `ar-Rasoolil laahi wa laa yarghaboo bi anfusihim `an nafsih; zaalika bi annahum laa yuseebuhum zama unw wa laa nasabunw wa laa makhmasatun fee sabeelil laahi wa laa yata`oona mawti`ai yagheezul kuffaara wa laa yanaaloona min `aduwwin nailan illaa kutiba lahum bihee `amalun saalih; innal laaha laa yudee`u ajral muhsineen
📖 Përkthim (Në Shqip)
📖 Në Shqip
Banorët e Medinës dhe beduinët që janë rreth saj, nuk është e drejtë të mungojnë (nga ushtria) pas Pejgamberit të Perëndisë, as të kursejnë jetën e tyre prej jetë së tij, sepse ata që janë në rrugën e Perëndisë – nuk do t’i godas as etja, as lodhja, as uria, e as që do të shkelin në ndonjë vend, që do t’i zemrojë mohuesit, as që do t’i gjejë gjë nga ana e armikut, e që ajo të mos iu shkruhet atyre si vepër e mirë. Me të vërtetë, Perëndia, bamirësve nuk do t’ua humbë shpërblimin.
🌐 Additional reference in Türkçe
🌐 Türkçe
Medinelilere ve çevrelerinde bulunan Bedevilere, savaşta Allah'ın Peygamberinden geri kalmak, kendilerini ona tercih etmek yaraşmaz. Çünkü Allah yolunda susuzluğa, yorgunluğa, açlığa uğramak, kafirleri kızdıracak bir yeri işgal etmek ve düşmana başarı kazanmak karşılığında, onların yararlı bir iş yaptıkları mutlaka yazılır. Doğrusu Allah iyilik yapanların ecrini zayi etmez.
Mahmese (مَخْمَصَة): uri e madhe dhe zbrazëti në stomak.
Jetiun meutien (يَطَئُونَ مَوْطِئًا): të shkelin në një vend (gjatë marshimit për xhihad).
Nejl (نَيْل): të arriturit e diçkaje nga armiku, si vrasje, robërim, humbje ose plaçkë lufte.
Tefsiri i Ajetit:
Nuk është e lejueshme dhe as e denjë për besimtarët nga populli i Medinës dhe ata arabë beduinë që jetojnë rreth saj, që të mbeten prapa pa shkuar me të Dërguarin e Allahut ﷺ kur ai del për xhihad, as të kursehen vetvetja e tyre duke u ulur në shtëpitë e tyre me rehati, ndërsa i Dërguari i Allahut ﷺ mundohet dhe lodhet në rrugën e Allahut. Ata duhet ta sakrifikojnë veten e tyre për të, e jo të mendojnë për rehatinë e tyre personale.
Arsyeja për këtë urdhër është se çdo mundim që i godet ata në rrugën e Allahut – qoftë etje, lodhje, uri, apo edhe një hap që shkelin në një tokë që i zemëron jobesimtarët, apo çdo gjë që arrijnë nga armiku si vrasje, robërim, humbje ose fitore – e gjithë kjo u shënohet atyre si vepër e mirë dhe do të shpërblehen për të. Allahu nuk e humb shpërblimin e atyre që bëjnë mirë, por ua jep atë të plotë dhe u shton nga mirësia e Tij.
Përfitimet nga Ajeti:
Lartësia e gradës së xhihadit dhe sakrificës: Ky ajet tregon se mundimi në rrugën e Allahut nuk humb kurrë, por çdo pjesë e tij – qoftë e vogël apo e madhe – kthehet në shpërblim tek Allahu. Kjo i nxit besimtarët që të mos e lënë kurrë rrugën e mirësisë dhe të sakrificës.
Dashuria për të Dërguarin ﷺ: Ajeti na mëson se dashuria e vërtetë ndaj Pejgamberit ﷺ nuk është vetëm me fjalë, por me vepra – duke e ndihmuar atë dhe duke u sakrifikuar për fenë e tij, ashtu siç bënë sahabët.
Nxitje për durim në vështirësi: Kur besimtari e di se çdo lodhje dhe mundim në rrugën e Allahut është e shënuar si vepër e mirë, atëherë ai e duron më lehtë çdo vështirësi dhe nuk ndihet i lodhur, sepse e di se shpërblimi i tij është i sigurt tek Allahu.
Mirësia e Allahut ndaj robërve të Tij: Allahu i kthen mundimet e vogla në shpërblime të mëdha, duke treguar bujarinë dhe mëshirën e Tij të pakufishme ndaj atyre që e duan dhe e ndihmojnë fenë e Tij.
Banorët e Medinës dhe beduinët që janë rreth saj, nuk është e drejtë të mungojnë (nga ushtria) pas Pejgamberit të Perëndisë, as të kursejnë jetën e tyre prej jetë së tij, sepse ata që janë në rrugën e Perëndisë – nuk do t’i godas as etja, as lodhja, as uria, e as që do të shkelin në ndonjë vend, që do t’i zemrojë mohuesit, as që do t’i gjejë gjë nga ana e armikut, e që ajo të mos iu shkruhet atyre si vepër e mirë. Me të vërtetë, Perëndia, bamirësve nuk do t’ua humbë shpërblimin.
(Perëndia pranoi pendimin) edhe të atyre treve që patën munguar (në ushtri), dhe kjo, prej atëherë, kur toka – përkundër gjerësisë së saj, atyre iu dukë e ngushtë, dhe ishte shtrëngim për shpirtërat e tyre, dhe qenë të bindur se nuk ka strehim tjetër përveç Perëndisë, e pastaj Perëndia i përgatiti ata për pendim, që të pendohen. Me të vërtetë, Perëndia pranon pendimin dhe është mëshirues.
Banorët e Medinës dhe beduinët që janë rreth saj, nuk është e drejtë të mungojnë (nga ushtria) pas Pejgamberit të Perëndisë, as të kursejnë jetën e tyre prej jetë së tij, sepse ata që janë në rrugën e Perëndisë – nuk do t’i godas as etja, as lodhja, as uria, e as që do të shkelin në ndonjë vend, që do t’i zemrojë mohuesit, as që do t’i gjejë gjë nga ana e armikut, e që ajo të mos iu shkruhet atyre si vepër e mirë. Me të vërtetë, Perëndia, bamirësve nuk do t’ua humbë shpërblimin.
dhe nuk do të japin kontribut as të vogël as të madh, as nuk do të kapërcejnë kurrfarë lugine e që ajo të mos u shënohet atyre. Le t’i shpërblen Perëndia, ata më mirë se që kanë punuar!
Nuk duhet të shkojnë (në ushtri) të gjithë besimtarët. E, pse të mos shkojë prej çdo grupi nga një njësi, që të mësohet në besim dhe kur të kthehet tek ata të këshillojë popullin e vet që t’i druajnë Perëndisë.
SurahQuran.com was founded as a humble effort to serve the Noble Book and the pure Sunnah, to invite people to Allah, and to make the religious sciences accessible according to the methodology of the Quran and Sunnah. We praise and thank Allah for His grace, and we ask Him to accept our work and make it sincere for His noble Face.
