Surja Et-Teube — Ajet 121

Kuptimi i fjalëve:

• Nafakah (نفقة): shpenzim, dhënie e pasurisë në rrugën e Allahut.
• Saghireh (صغيرة): e vogël, si hurma apo diçka e ngjashme.
• Kebireh (كبيرة): e madhe, si pasuria e dhënë për ushtrinë e vështirësisë (Xhejsh el-Usre).
• Jaqta'un (يقطعون): kalojnë, kapërcejnë.
• Wadijan (واديًا): luginë, vend i ulët në tokë që kalohet gjatë udhëtimit.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar na tregon se besimtarët që luftojnë në rrugën e Tij, sado pak të shpenzojnë – qoftë edhe një hurmë – apo sado shumë të japin nga pasuria e tyre, dhe sado që të udhëtojnë duke kaluar lugina e vende të largëta gjatë rrugës së tyre me të Dërguarin e Allahut (paqja qoftë mbi të), e gjithë kjo u shkruhet atyre si vepër e mirë. Allahu nuk humb asgjë nga mundimi i tyre, sado i vogël qoftë. Dhe kjo bëhet që Allahu t'i shpërblejë ata në Ditën e Kiametit me shpërblimin më të mirë për veprat e tyre të mira që kanë bërë në jetën e dynjasë – duke ua dhënë atyre shpërblimin më të bukur dhe më të plotë, sepse Ai është i Drejtë dhe i Mëshirshëm me robërit e Tij besimtarë.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Allahu i Lartësuar e vlerëson çdo vepër të mirë, sado e vogël qoftë ajo – edhe një hurmë e dhënë në rrugën e Tij nuk humb.
2. Në Islam, veprat e vogla nuk nënvlerësohen; ajo që ka rëndësi është sinqeriteti dhe qëllimi i pastër, jo sasia.
3. Ky ajet na mëson se mundimi dhe lodhja gjatë rrugës së Allahut – qoftë edhe kalimi i një lugine – është i llogaritur dhe i shpërblyer.
4. Allahu i plotfuqishëm i shpërblen robërit e Tij me shpërblimin më të mirë, duke tejkaluar edhe vetë veprat e tyre – kjo tregon bujarinë dhe mëshirën e Tij të pakufishme.
5. Ky ajet i nxit muslimanët që të mos e lënë veprën e mirë për shkak se është e vogël, sepse tek Allahu asgjë nuk është e vogël – Ai i jep shpërblim të madh për vepra të vogla.