سورت توبه — آیت 86

د مهمو کلمو معنا:

• أُولُوا الطَّوْلِ: د مال او وسعت خاوندان، شتمن او توانا كسان.
• ذَرْنَا: مونږ پرېږده، مونږ معاف كړه.
• الْقَاعِدِينَ: هغه كسان چې له جهاده په شا كښېني، لكه عاجزان، ناروغان او هغه څوك چې بېله عذره وي.

د آيت تفسير:

كله چې په رسول الله (صلى الله عليه وسلم) باندې كوم سورت نازل كېږي چې په كې امر كېږي چې پر الله باندې ايمان راوړئ او له خپل رسول سره په لاره د الله كې جهاد وكړئ، نو په دغه وخت كې د منافقانو هغه شتمن او توانا كسان تا ته رخصت او اجازت غواړي چې له جهاده په شا پاتې شي، او وايي: مونږ پرېږده چې له هغو كسانو سره واوسو چې په كورونو كې ناست دي، يعنې له عاجزانو، ناروغانو او كمزورو سره يو ځای شو. خو په حقيقت كې دوى نه غواړي چې له عاجزانو سره يو ځای شي، بلكې دوى غواړي چې له جهاده وتښتي او د خپل مال او ځان قربانۍ څخه ډډه وكړي. دوى په دې توګه د الله له حكمه سرغړونه كوي او د رسول الله (صلى الله عليه وسلم) له حكمه انكار كوي، په داسې حال كې چې دوى توان او وس درلود چې جهاد وكړي.

فايدې او سبقونه:

• د جهاد حكم يو عظيم عبادت دى چې الله تعالى يې له مومنانو غوښتى، او هغه څوك چې توان لري بايد له دې عبادته تېر نه شي.
• منافقان تل د اسلام د دښمنانو په صف كې وي، خو دوى خپل نفاق په ظاهري عذرونو پټوي.
• مومن بايد تل د الله او د هغه د رسول په حكم باندې اطاعت وكړي، او له دې څخه د تېښتې هڅه د نفاق نښه ده.
• د مال او شتمنۍ درلودل د الله په لاره كې د مصرف كولو لپاره يو فرصت دى، نه دا چې د عبادت څخه د تېښتې سبب شي.
• د ناروغانو او عاجزانو په څېر د هغو كسانو عذر چې واقعاً توان نه لري، مقبول دى، خو هغه څوك چې توان لري او عذر جوړوي، د الله په نزد سخت ګناهګار دى.