Soera At-Tawbah — Vers 92

Woorden die uitleg nodig hebben:

• تَوَلَّوْا: zij keerden terug en gingen weg.
• تَفِيضُ: overvloedig stromen en vloeien.
• حَزَنًا: uit grote droefheid en spijt.
• مَا يُنفِقُونَ: wat zij kunnen bijdragen of uitgeven voor de strijd.

Uitleg van de vers:

En er is evenmin enige zonde of verwijt voor degenen die naar jou kwamen, O Boodschapper, en vroegen om rijdieren waarmee zij met jou ten strijde konden trekken, en jij tegen hen zei: "Ik vind geen rijdieren om jullie op te laten meegaan." Toen keerden zij terug terwijl hun ogen overvloeiden van tranen uit verdriet, omdat zij geen middelen vonden om bij te dragen aan de strijd op de weg van Allah. Deze mensen zijn degenen die bekend staan als "al-Bakkā'ūn" (de wenenden). Zij hadden een oprecht verlangen om deel te nemen aan de jihad, maar zij beschikten niet over de middelen. Allah heeft hen vrijgesteld van zonde, omdat hun afwezigheid niet te wijten was aan nalatigheid of ongehoorzaamheid, maar aan hun onvermogen en gebrek aan mogelijkheden.

Lessen en aansporing:

Deze nobele vers toont ons de grootsheid van de Islam en de rechtvaardigheid ervan. Allah legt geen last op een ziel die hij niet kan dragen. Deze oprechte metgezellen huilden omdat zij niet konden deelnemen aan de strijd, en dit toont hun oprechte toewijding en liefde voor het pad van Allah. Dit leert ons dat het niet de daden zijn die tellen, maar de oprechtheid van het hart en het verlangen om goed te doen. Wie oprecht iets goeds wil doen maar het niet kan, krijgt de beloning ervoor alsof hij het gedaan heeft. Laten wij dus ons best doen en onze oprechte intenties behouden, want Allah kijkt naar onze harten en beloont ons voor onze oprechte inspanningen.