Sura At-Tauba — Werset 92

Znaczenie słów:

• لِتَحْمِلَهُمْ – abyś zapewnił im wierzchowce (zwierzęta do jazdy).
• تَوَلَّوْا – odwrócili się i odeszli.
• تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ – oczy wypełniają się łzami i łzy płyną obficie.
• حَزَنًا – ze smutku i żalu.
• أَلَّا يَجِدُوا مَا يُنفِقُونَ – z powodu tego, że nie znaleźli środków, które mogliby wydać (na potrzeby wyprawy).

Tłumaczenie i wyjaśnienie:

Nie ma również żadnego grzechu ani winy na tych, którzy – gdy przyszli do ciebie, o Proroku – prosząc, abyś zapewnił im wierzchowce do udziału w wyprawie, a ty odpowiedziałeś im: „Nie znajduję u siebie środków, aby zapewnić wam wierzchowce”, odwrócili się i odeszli, a ich oczy zalewały się łzami ze smutku i żalu, że nie mają możliwości wydatkowania środków na drogę bojową, ani też nie mają wierzchowców, które umożliwiłyby im wyruszenie na wojnę w imię Boga.

Ci ludzie – znani jako „płaczący” (al-Bakkā’ūn) – byli szczerymi wierzącymi, którzy pragnęli walczyć w obronie islamu, lecz nie posiadali żadnych możliwości materialnych. Gdy Prorok ﷺ poinformował ich, że nie ma dla nich wierzchowców, odeszli z oczami pełnymi łez, nie z powodu niezadowolenia czy sprzeciwu wobec decyzji Proroka, lecz z głębokiego żalu, że nie mogą uczestniczyć w tym wielkim zaszczycie, jakim jest dżihad w drodze Boga. Ich łzy były dowodem ich szczerej wiary i pragnienia dobra.

Bóg oczyścił ich z jakiegokolwiek zarzutu, ponieważ ich pozostanie w tyle nie wynikało z lenistwa czy braku chęci, lecz z całkowitego braku środków. Nie ma winy na tych, którzy pragną dobra i dążą do niego, ale nie są w stanie go osiągnąć z przyczyn od siebie niezależnych.

Korzyści płynące z tej wersetu:

1. Szczerość intencji jest wysoko ceniona przez Boga – ci ludzie nie mogli wziąć udziału w wyprawie, ale ich pragnienie i łzy były świadectwem ich wiary. Bóg nie obciąża człowieka ponad jego możliwości, a ocenia według intencji i wysiłku.
2. Prorok ﷺ nie jest zobowiązany do rzeczy niemożliwych – nie miał on obowiązku zapewnienia wierzchowców, gdy nie posiadał takich możliwości. To uczy nas, że w islamie nie ma przymusu do czynów, na które człowiek nie ma środków.
3. Smutek z powodu utraconej szansy czynienia dobra jest oznaką wiary – prawdziwy wierzący odczuwa żal, gdy nie może uczestniczyć w dobrych uczynkach, a to odróżnia go od obojętnych i leniwych.
4. Islam nie obwinia ludzi za to, co jest poza ich zasięgiem – sprawiedliwość Boga polega na tym, że nie pociąga do odpowiedzialności tych, którzy nie mają możliwości działania, jeśli ich serca są pełne pragnienia dobra.
5. Wspólnota muzułmańska powinna być wrażliwa na potrzeby tych, którzy pragną dobra, ale nie mają środków – werset ten uczy nas, abyśmy pomagali tym, którzy chcą służyć islamowi, ale napotykają przeszkody materialne.