Suurah At-Tawbah — Aayad 92

Macnaha Erayada:

• تَفِيضُ: waxay la macno tahay in ay daadanayaan oo ay si xoog leh u shubmayaan.
• حَزَنًا: waxaa loola jeedaa murugo iyo xanuun qalbi ah.

Tafsiirka:

Sidoo kale, ma jiro dambi iyo isku qabasho laguma hayo kuwa (asxaabta) markay kuu yimaadaan (Nabiyow) iyagoo kaa codsanaya inaad siiso xayawaan ay ku safraan oo ay ku tagaan jihadka, markaas aad ku dhahdo: "Ma heli wax aan idin ku xambaaro oo xayawaan ah." Markaas ay jeedsadaan iyagoo ka tagaya xaalkaaga, indhahooduna ay daadanayaan oo ay ooyayaan murugo darteed, sababtoo ah ma helin waxay ku bixiyaan oo ay ku jahaadaan Jidka Allaah, mana helin wax lagu xambaaro. Kuwaasi waa dad daacad ah oo run ahaantii jeclaa inay jihadka tagaan, laakiin ma helin waxay ku bixiyaan, markaas waxay ku noqdeen guryahoodii iyagoo murugaysan oo ooyaya.

Faa'iidooyin laga soo qaadan karo aayaddan:

1. Dareenka sare ee Iimaanka: Aayaddu waxay ina tusinaysaa sida ay asxaabtu u jeclaayeen jihadka iyo sida ay ugu murugoodaan inay ka dheeraadaan wanaagga, taasoo ina baraysa in aanu qalbiga ku xirnaanin adduunka, balse aanu jeclaanno aakhiro iyo raalli ahaanshaha Allaah.
2. Dareenka dadka daacadda ah: Allaah wuxuu ka reebay dambiga kuwa aan helin waxay ku bixiyaan, taasoo muujinaysa in Islaamku yahay diin naxariis iyo daryeel leh, oo aan cidna ku dhibayn waxay awoodi karin.
3. Wanaagga niyadda: Dadkaasi in kastoo ayan tagin jihadka, haddana niyaddooda wanaagsan iyo rabitaankooda ayaa loo qoray ajir, taasoo ina baraysa in Allaah uu ka abaalmarinayo niyadda san ee dadka.
4. Dhiirigelinta bixinta: Aayaddu waxay ina ku boorrinaysaa in aanu ku degdegin bixinta wanaagga iyo taageeridda dadka doonaya inay ku hawlgalaan wanaag, waayo kuwa bixiya ayaa ka tirsan kuwa Allaah ku faani doono Maalinta Qiyaamaha.