Mishary Rashid Alafasy
✓
Mahmoud Khalil Al-Husary
✓
Abdurrahman As-Sudais
✓
Mohamed Siddiq Al-Minshawi
✓
Abdul Basit Abdul Samad
✓
Ali Al-Hudhaify
✓
Ahmed ibn Ali al-Ajamy
✓
Abu Bakr Ash-Shaatree
✓
Muhammad Ayyoub
✓
Abdullah Basfar
✓
Abdullah Al-Juhani
✓
Maher Al Muaiqly
✓
Тарҷума — Tafsir
- Маънои калимаҳои мушкил:
- تَوَلَّوا: рӯй гардонданд, баргаштанд.
- تَفِيضُ: рехтан, ҷорӣ шудан.
- الدَّمْعِ: ашк, оби чашм.
- حَزَنًا: ба сабаби ғам ва андӯҳ.
- أَلَّا يَجِدُوا: аз он ки наёфтанд.
- Тафсири оят:
Ин оят дар бораи гурӯҳе аз муъминон сухан мегӯяд, ки ҳангоми омодагӣ ба ҷиҳод назди Паёмбар (с) омаданд ва аз ӯ хостанд, ки барои онҳо воситаи нақлиёт (чорво ё асп) таъмин кунад, то онҳо низ дар роҳи Худо ҷанг кунанд. Паёмбар (с) ба онҳо фармуд: «Ман чизе намеёбам, ки шуморо бар он савор кунам». Онҳо аз ин сухан бисёр ғамгин шуданд ва дар ҳоле ки чашмонашон аз ашк рехта, рӯй гардонданд, зеро наметавонистанд молу воситае ёбанд, ки бо он ба ҷиҳод раванд ё хароҷоти онро пардохт кунанд.
Худованд дар идомаи оятҳои пеш гуфт, ки бар заъифон, беморон ва онҳое, ки чизе надоранд, гуноҳе нест, агар аз ҷиҳод боқӣ монанд. Ин оят низ тасдиқ мекунад, ки бар ин гурӯҳи муъминон, ки бо самимият ва имони комил назди Паёмбар (с) омаданд ва танҳо аз сабаби надоштани имконот натавонистанд ба ҷиҳод раванд, ҳеҷ гуноҳ ва сазовори сазое нест. Онҳо бо дили пур аз ғам ва чашмони ашкбор баргаштанд, на аз сабаби беэҳтимомӣ ё норозигӣ, балки аз андӯҳи он ки натавонистанд дар ин амали нек ва савобнок ширкат кунанд.
- Фоидаҳо ва дарсҳо аз ин оят:
- Ислом дини осонӣ ва раҳмат аст; Худованд бандагони худро берун аз тоқати онҳо таклиф намекунад.
- Нияти нек ва самимият дар дил аҳамияти бузург дорад; касоне ки бо дили пур аз имони комил мехоҳанд амали нек кунанд, вале имконот надоранд, аҷру савоби онҳо аз байн намеравад.
- Ашк ва ғами онҳо нишонаи имони қавӣ ва муҳаббати онҳо ба ҷиҳод дар роҳи Худо буд; ин сифатҳо дар назди Худованд арзишманд аст.
- Дар ислом масъулият ба андозаи имконият аст; касе ки восита надорад, маломат намешавад.
- Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ҳатто дар ҳолати надоштани имконот, нияти нек ва хоҳиши хайр доштан муҳим аст ва Худованд инро медонад ва қадр мекунад.
- Ислом дини адолат ва меҳрубонӣ аст; он касонеро, ки бо самимият мехоҳанд хизмат кунанд, аммо тавони молии онро надоранд, сазовори ҷазо намедонад, балки аҷру савоби онҳоро дар нияти нек ва ғами дилӣ нигоҳ медорад.
📜 Оят 90-94 — Сураи Ат-Тауба
Тарҷума — Ат-Тауба 92
Сураи Ат-Тауба Оят 92 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Ва низ бар онон, ки назди ту омаданд, то маркаб…Сураи Оят 92/129 — Сураи Ат-Тауба التوبة (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Ат-Тауба Гӯш кун, Сураи Ат-Тауба Тарҷума, Сураи Ат-Тауба mp3, Сураи Ат-Тауба pdf. Оят 90–94. Ба Тоҷикӣ: Русский.
Сураи Ат-Тауба
Қуръони Карим
Monday, September 28, 2026
Don't forget us in your sincere prayers

