Сураи Аль-Балад — Оят 13

1. Маънои калимаҳо:

— «فَكُّ»: озод кардан, раҳо кардан.

— «رَقَبَةٍ»: банда, ғулом ё каниз.

1. Тафсири оят:

Ин оят баёни яке аз амалҳои нек аст, ки бандаро ба савоб ва хушнудии Худо наздик мекунад. «Факку рақаба» яъне озод кардани бандае аз бандагӣ ва ғуломӣ. Ин амал метавонад озод кардани мард ё зан бошад, хоҳ мӯъмин бошад, хоҳ ғайримӯъмин, зеро мақсад раҳо кардани инсон аз асорат ва додани озодӣ ба ӯст. Ин кор аз бузургтарин амалҳои хайр аст, ки дар ислом ба он тарғиб шудааст, чунки он наҷоти инсон аз зулм ва бандагӣ ва барқарор кардани каромати ӯст.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ислом дини раҳмдилӣ ва озодист; он инсонро аз бандагӣ ва асорат раҳо мекунад.

— Озод кардани банда амали бузурги нек аст, ки савоби зиёд дорад ва бандаро ба Худо наздик мекунад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба ҳоли дигарон раҳм кунем ва дар роҳи озодии инсонҳо кӯшиш намоем.

— Ислом ба каромати инсон арҷ мегузорад ва ҳеҷ касро намехоҳад дар бандагӣ ва зулм бимонад.

— Ҳар амали хайре, ки ба озодии инсон ва беҳбудии ҳоли ӯ мусоидат кунад, дар ислом арзишманд аст ва моро ба дӯст доштани ин дин ва Қуръон наздик мекунад.