Сураи Аль-Балад — Оят 14

1. Маънои калимаҳо:

— «إِطْعَام»: таъом додан, хӯрок додан.

— «مَسْغَبَة»: гуруснагӣ, қаҳтӣ ва камбуди таъом.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи баёни амалҳои некӯ аст, ки бандаро ба роҳи душвор ва пур аз савоб ҳидоят мекунад. Гуфта мешавад, ки аз ҷумлаи ин амалҳои некӯ ин аст, ки инсон дар рӯзе, ки гуруснагӣ ва қаҳтӣ аст ва таъом камёб мебошад, ба дигарон хӯрок диҳад. Дар чунин рӯз, ки одамон ба таъом сахт ниёз доранд, хӯрок додан аҷри бузург дорад ва ин аз сифоти некӯкорон аст. Ин амал метавонад ба ятемоне, ки аз хешовандони ӯст, ё ба фақире, ки чизе надорад, сурат гирад; дар ин ҳолат ҳам савоби садақа ва ҳам савоби силаи раҳм (пайванди хешовандӣ) ҷамъ мешавад. Ҳамин тавр, оят ба хӯрок додан дар вақти сахтӣ ва ниёзмандии дигарон тарғиб мекунад, ки ин аз амалҳои неки динӣ ва инсонӣ аст.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро ба саховатмандӣ ва дастгирии ниёзмандон, хусусан дар вақти гуруснагӣ ва қаҳтӣ, тарғиб мекунад.

— Хӯрок додан ба ятемон ва фақирон сабаби ба даст овардани савоби бузург ва наздикии ба Худованд мегардад.

— Ислом дини раҳмдилӣ ва ғамхорӣ ба дигарон аст; ҳар амали неке, ки барои рафъи дарди мардум анҷом дода шавад, дар назди Худо арзишманд аст.

— Ин оят моро водор мекунад, ки дар ҳолатҳои душвор ва ниёзмандии ҷомеа якдигарро дастгирӣ кунем ва аз неъматҳои Худо ба дигарон низ баҳра расонем.