سورت شمس — آیت 6

د معنايي کلمې:

• طحاها: هغه وغځوله، هوارې يې کړې، او د استوګنې وړ يې وګرځوله.

تفسير:

الله تعالیٰ په لمر، د هغه په رڼا، او د هغه په ګرمۍ باندې قسم کړی دی، او په سپوږمۍ باندې چې د لمر پیروي کوي، او په ورځ باندې چې تیاره روښانه کوي، او په شپه باندې چې ځمکه پټوي. بیا الله تعالیٰ په آسمان او د هغه په پیاوړي جوړښت باندې قسم کړی دی، او په دې آیت کې په ځمکه او د هغې په غځولو باندې قسم کوي. یعنې الله تعالیٰ ځمکه هواره کړه، وغځوله، او د انسانانو د استوګنې او کښت لپاره یې چمتو کړه، ترڅو پرې ژوند وکړي، سفر وکړي، او له هغې څخه ګټه پورته کړي. دا قسمونه د دې لپاره دي چې انسان د الله تعالیٰ قدرت او حکمت ته پام وکړي، او پوه شي چې دا ټول مخلوقات د هغه د امر تابع دي.

فايدې:

1. الله تعالیٰ په خپلو مخلوقاتو باندې قسم کول د هغه د قدرت او عظمت ښکارندوی دی، او انسان ته دا درس راکوي چې د الله په نعمتونو کې فکر وکړي.
2. د ځمکې غځول او هوارول د الله تعالیٰ له لویو نعمتونو څخه دی، چې انسانان پرې آرام ژوند کوي، کښت کوي، او له هغې څخه خپل رزق ترلاسه کوي.
3. دا آیت انسان ته د الله تعالیٰ د رحمت یادونه کوي، چې ځمکه یې د استوګنې وړ وګرځوله، او دا د هغه د فضل او احسان یوه بله بیلګه ده.
4. په دې قسمونو سره الله تعالیٰ غواړي چې انسان د نیکۍ او بدۍ په لارو پوه کړي، او هغه ته د پاکۍ او ښو کارونو لارښوونه وکړي، ځکه چې بریالی هغه څوک دی چې خپل نفس له ګناهونو پاک کړي.