Surja Ed-Duha — Ajet 2

Kuptimet e fjalëve:

• "سَجَى": do të thotë u errësua, u qetësua dhe mbushi me errësirë; njerëzit u qetësuan nga lëvizja dhe zhurma.

Tefsiri i ajetit:

Allahu i Madhërishëm betohet në kohën e paradites (Duhâ), e cila përfshin tërë ditën, dhe betohet në natën kur ajo errësohet, qetësohet dhe mbulohet me errësirë të plotë, duke u bërë kështu një shenjë e madhe e fuqisë së Tij. Betimi i Zotit në krijesat e Tij tregon madhështinë e tyre dhe rëndësinë e mesazhit që vjen pas këtij betimi. Ndërsa njeriu nuk lejohet të betohet në asnjë krijesë, sepse betimi me diçka tjetër përveç Allahut është shirk (idhujtari). Pas këtyre betimeve, Allahu i drejtohet Profetit të Tij, Muhamedit (paqja qoftë mbi të), duke i thënë se Zoti i tij nuk e ka lënë atë dhe as nuk e ka urryer atë, për shkak të ndërprerjes së shpalljes për një periudhë. Kjo është një ngushëllim dhe qetësim për zemrën e Profetit (paqja qoftë mbi të), duke i bërë të ditur se vazhdimi i shpalljes dhe mbështetja e Zotit ndaj tij është e pandërprerë.

Përfitimet nga ajeti:

1. Betimi i Allahut në krijesat e Tij tregon rëndësinë e kohës dhe natyrës, duke na nxitur të meditojmë mbi krijesat e Tij dhe të reflektojmë për fuqinë e Krijuesit.
2. Ndërprerja e shpalljes për një kohë nuk do të thotë zemërim apo braktisje nga ana e Allahut, por është një urtësi hyjnore; kështu, besimtari duhet të jetë i durueshëm dhe të mos humbasë shpresën kur sheh vonesa në ndihmën e Allahut.
3. Ky ajet mbjell dashuri dhe lidhje të fortë me Allahun, sepse tregon kujdesin dhe mëshirën e Tij ndaj Profetit të Tij, duke na mësuar se Allahu është gjithmonë me robërit e Tij besnikë, edhe kur ata nuk e ndiejnë praninë e Tij në çdo moment.
4. Ndalohet betimi në dikë tjetër përveç Allahut, sepse kjo është nga shenjat e sinqeritetit dhe monoteizmit të pastër, që e bën besimtarin të lidhet vetëm me Krijuesin e tij.