Suurah Ad-Duhaa — Aayad 2

Macnada Erayada:

• سَجَى (Sajaa): Waxaa la sheegay inay macneheedu yihiin: habeenku markuu xumaado mugdiga oo uu dego dadkii oo ay xasisho dhaqdhaqaaqa, ama uu soo bato mugdigiisa oo uu ku wareego.

Tafsiirka Aayadda:

Dhab ahaan, Ilaahay Subxaanahu watacaalaa wuxuu ku dhaartay wakhtiga duhurkii (barqinkii) ee qorraxdu kor u kacdo, wuxuuna ula jeedaa maalinta oo dhan. Kadibna wuxuu ku dhaartay habeenka markuu mugdigiisu xumaado, oo dadku xasilaan oo ay joogsadaan dhaqdhaqaaqyadoodii, waxaana la sheegay inay tahay marka uu habeenku soo baxo mugdigiisa oo uu ku wareego. Ilaahay wuxuu ku dhaartaa wax kasta oo uu doono oo ka mid ah makhluuqaadkiisa, laakiin makhluuqa looma oggola inuu ku dhaarto wax aan ahayn Eebaha abuuray, maxaa yeelay dhaartu waxay noqonaysaa shirk haddii lagu dhaarto wax aan Ilaah ahayn.

Kadibna Ilaahay wuxuu u yimid Nabiga ﷺ oo ku yidhi: Ma ku dayrin Rabbigaa, mana ku nacaynin inuu kugu hakiyo waxyiga. Tani waa u xaqiijin Nabiga ﷺ in Ilaahay uu jecel yahay oo uu daryeelayo, waxaana loo soo dejiyay aayaddan iyadoo u jawaab celinaysa cadowgiisii ku yidhi: "Waxaa u tagay saaxiibkiisii oo uu nacay."

Faa'iidooyinka laga qaadan karo Aayadda:

1. Ilaahay wuxuu ku dhaartay makhluuqaadkiisa si uu u muujiyo weynida iyo qudraadda uu ku abuuray waxyaabahan, taasoo dadka u horseedaysa inay fiiriyaan oy ka fikiraan abuurista Ilaahay.
2. Dhaartu waxay ku tusinaysaa muhiimadda wakhtiyada qaarkood, sida duhurkii iyo habeenkii, taasoo dadka ku boorrinaysa inay ka faa'iidaystaan wakhtigooda khayrka.
3. Ilaahay wuxuu u xaqiijiyay Nabigiisa ﷺ inuusan ku dayrin oo uusan ku nacaynin, taasoo muujinaysa naxariista iyo jacaylka uu Eebe u hayo ambiyadiisa, iyo in dadku ay tahay inay ku raaxaystaan jacaylka Eebe oo ay isku halleeyaan.
4. Aayaddu waxay dadka ku tusinaysaa inay Ilaahay u baryaan oo ay isku halleeyaan markay la kulmaan cidhiidhi ama hakad, maxaa yeelay Eebe waa kan kaliya ee gargaarka laga doono.