Сураи Ад-Духа — Оят 3

1. Маънои калимаҳо:

— «وَدَّعَكَ»: тарк кард, раҳо кард, аз худ дур намуд.

— «قَلَىٰ»: бадбин шуд, нафрат кард, дӯст надошт.

1. Тафсири оят:

Парвардигори ту — эй Паёмбар — туро тарк накардааст ва аз ту бадбин нашудааст. Он гоҳ ки ваҳй каме дер шуд ва кофирон гуфтанд, ки Парвардигораш ӯро тарк кардааст, Худованд ин гуфтаҳоро рад кард ва фармуд, ки Ӯ ҳаргиз бандаи худро тарк намекунад ва ба ӯ нафрат намеварзад. Балки Ӯ ҳамеша бо туст, ғамхори туст ва туро дӯст медорад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки Худованд бандагони худро тарк намекунад, ҳатто агар муддате баъзе неъматҳо дер кунанд.

— Дилро ором мекунад ва умед мебахшад, ки душвориҳо доимӣ нестанд.

— Муҳаббати Худованд ба бандагони солеҳро нишон медиҳад ва моро ба сӯи умедворӣ ва сабр даъват мекунад.

— Ин оят исбот мекунад, ки Қуръон каломи Худованд аст, зеро он ба дили Паёмбар оромӣ ва тасаллӣ мебахшад.