Аль-Инширах сүрәсе — Аять 2

1. Сүзләрнең мәгънәләре:

• «вәзәгънә» — без төшердек, алып куйдык, йөкне җиңеләйттек.
• «визрәк» — синең йөгең, авырлыгың, гөнаһың.

2. Аять тәфсире:

Бу аятьтә Аллаһы Тәгалә үзенең сөекле пәйгамбәре Мөхәммәдкә (с.г.в.) зур рәхмәтен һәм игелеген искә төшерә. «Без синнән йөгеңне төшердек» дигән сүзләр аның өстендәге авыр йөкне, борчуларны һәм авырлыкларны алуны аңлата. Бу — пәйгамбәрнең үз өммәтенә динне җиткерү, Аллаһыга чакыру һәм кешеләрне туры юлга өндәү вакытында кичергән авыр хәлләре, шулай ук аның элеккеге гөнаһларын гафу итү дә булып тора. Аллаһы Тәгалә аңа пәйгамбәрлек бирү белән бергә, аның күңелен киңәйтте, иманын ныгытты һәм аның өстендәге авырлыкларны җиңеләйтте. Бу аять шулай ук пәйгамбәрнең (с.г.в.) яшьлегендәге вакытларда эшләнгән хаталарның да гафу ителүенә ишарә итә, чөнки Аллаһы Тәгалә аңа пәйгамбәрлек биргәнче ук аны саклап, ихлас күңелле һәм пакь итеп үстерде.

3. Аятьтән алынган гыйбрәтләр:

Бу аять безгә Аллаһы Тәгаләнең рәхмәте киңлеген күрсәтә: Ул бәндәсенең авырлыкларын җиңеләйтә, гөнаһларын гафу итә һәм аңа ярдәм бирә. Мөэмин кеше, авырлыкларга дучар булганда, өметен өзмичә, Аллаһыга таянырга тиеш, чөнки Аллаһы һәрчак ярдәмгә әзер. Шулай ук бу аять Аллаһының үз рәсүленә булган мәхәббәтен һәм аның дәрәҗәсенең югарылыгын күрсәтә, бу безнең өчен үрнәк — Аллаһыга тугрылыклы булырга һәм Аның юлында тырышырга өнди.