سورت علق — آیت 17

د معنيو نوموړې آيت:

• نَادِيَهُ: د هغه مجلسي ملګري، خپلوان او قوم چې ورسره به ناسته ولاړه کوله.

د آيت تفسير:

دا آيت د قريشو د مشر ابوجهل په اړه راغلى دى، چې هغه به د رسول الله ﷺ د لمانځه مخه نيوله او خلک به يې له دينه منع كول. الله تعالی فرمايي: که دا طاغوت (ابوجهل) خپل مجلسي ملګري او قوم راوبولي، نو هغوى دې راشي او د هغه مرسته دې وكړي. مګر الله تعالی وايي چې مونږ به د عذاب ملايكه راوبلو، او هغوى به د دې طاغوت د سزا لپاره كافي وي. دا خبره د ابوجهل د ځواك او عزت د سپكاوي لپاره ده، چې څوك هم د هغه مرستې ته راشي، هغه به د الله له عذابه هېڅ نشي ژغورلى.

د آيت څخه ترلاسه شوې ګټې:

1. د الله قوت او قدرت: دا آيت مونږ ته ښيي چې د الله په مقابل كې د هيچا قوت او ځواك هيڅ كار نه كوي. كه څوك د خپل ټول قوم او ملګرو سره راوبلل شي، بيا هم د الله له عذابه نشي تښتېدلى.
2. د ظالمانو بې وسي: ظالمان كه څومره هم ځواكمن ښكاري، خو د الله په مقابل كې بې وسه دي. د دوى ټول ملګري او مرستندويه هم د دوى د سزا مخه نه شي نيولى.
3. د مؤمنانو تسليت: دا آيت د مسلمانانو لپاره تسليت دى چې كه دښمنان يې ډېر ښكاري، نو الله تعالى به د هغوى په مقابل كې خپل ملايكه راولي، او دوى به بريالي كېږي.
4. د نيكۍ امر او د بدۍ نه منع: دا آيت مونږ ته دا هم ښيي چې څوك چې له نيكۍ نه منع كوي او بدۍ ته بلنه وركوي، هغه د الله له سخت عذابه نه شي تښتېدلى، كه څه هم خپل ټول قوم راوبولي.