Сураи Аль-Аляк — Оят 6

1. Маънои калимаҳо:

• كَلَّا (Калла): ин калимаи раддия аст, яъне «не чунин аст», «ҳаргиз набошад».
• الْإِنسَان (ал-Инсон): инсон, одам.
• لَيَطْغَىٰ (ла-ятғо): албатта аз ҳад мегузарад, саркашӣ мекунад, таҷовуз менамояд.

1. Тафсири оят:

Ин оят раддияест бар гуфтор ва рафтори онҳое, ки аз сарвати худ мағрур шуда, аз ҳадди Худо мегузаранд. Худованд мефармояд, ки ҳаргиз чунин нест, ки инсон бо сарват ва қудрати худ метавонад аз ҳадди худ бигузарад ва худро аз бандагии Худо озод ҳисоб кунад. Ҳамоно инсони саркаш ва нофармон, монанди АбуҶаҳл, аз ҳадди Худо таҷовуз мекунад ва дар зулму туғён фуру меравад. Сабаби асосии ин туғён ва саркашӣ худбинию ғурур аст, ки аз молу сарват ва мансаб пайдо мешавад. Аммо инсон бояд бидонад, ки оқибати ҳама ба сӯи Худованд аст ва Ҳар касро ба амалаш ҷазо медиҳад.

1. Фавоиди ин оят:

• Ин оят моро огоҳ мекунад, ки молу сарват ва қудрат набояд сабаби ғурур ва аз ҳад гузаштан шавад.
• Инсон бояд ҳамеша худро бандаи Худо донад ва аз ҳадди бандагӣ набарояд.
• Ҳамаи одамон бояд бидонанд, ки бозгашт ба сӯи Худованд аст ва ҳар амале ҷазои худро дорад.
• Ин оят моро ба фурӯтанӣ ва итоат ба Худо даъват мекунад ва аз зулму саркашӣ бозмедорад.
• Инсон бояд аз оқибати бади саркашон ибрат гирад ва роҳи ростӣ ва адолатро пеша кунад.