Сураи Аль-Аляк — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «عَلَّمَ» — таълим дод, омӯзонид.
• «الْإِنسَانَ» — инсон; дар ин ҷо мақсад намуди инсон аст, яъне ҳамаи одамон.
• «مَا لَمْ يَعْلَمْ» — чизеро, ки ӯ намедонист.

1. Тафсири оят:

Худованди Таоло ба инсон чизҳоеро омӯхт, ки пеш аз он ба онҳо огоҳ набуд. Ин неъмати бузурги Худост, ки инсонро аз торикии нодонӣ ба рӯшноии дониш баровард. Ӯ ба инсон навиштан бо қаламро таълим дод ва роҳҳои шинохтани манфиатҳои худ, касбу ҳунарҳо ва илмҳоро нишон дод. Ин оят изҳор мекунад, ки тамоми дониши инсон аз лутфу марҳамати Парвардигор аст ва Ӯ ҳамеша омода аст, ки бандагонашро ба сӯи дониш ва камол ҳидоят кунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Инсон ҳамеша ба Парвардигори худ ниёз дорад, то ки Ӯ ба ӯ илм ва ҳидоят ато кунад.
• Илм неъмати бузурги Худост ва бояд барои некӣ ва ободонии ҷомеа истифода шавад.
• Ислом дини илм ва дониш аст ва мусулмонро ба омӯхтан ва омӯзонидан ташвиқ мекунад.
• Ҳар кас бояд аз ҷаҳолат ба сӯи дониш ҳаракат кунад ва шукри ин неъматро ба ҷо оварад.
• Ин оят ба инсон умед мебахшад, ки ҳатто агар чизеро надонад, Худо метавонад ба ӯ биёмӯзад ва ӯро ба камол расонад.